කවියෝ නොවෙති කිසිදා පෙම්වතුන්.

හද බිඳෙන බව දැන
ආදරය කරන හදවත්
දිනෙක හද බිඳුන තැන
වෙතිය කවියෝ වදන් ගලපන.

කවි වලට පෙම් බඳින
කවියක්ම යැයි සිතා
පෙම් බඳිති කවියන්ට
අරුත් විසඳා බැලුමට.

කවි තරම් කවියෝ
රසවත්ව නැති නිසා
කවියාගෙ හද ද බිඳ
යති යන්න කවි සොයා.

නැවත හඳ බිදුන තැන
රසිකාවියක සොයමින්
නැවත කවි ලීවද
කවියෝ නොවෙති කිසිදා පෙම්වතුන්.

මිනිස්සුන්ට තියෙන්නෙ අධ්‍යාපනය රැකගැනීමට වඩා මුදල් පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක්.

මේ දිනවල නිදහස් අධ්‍යාපනය ආරක්ෂා කරගැනීම සහ දේශිය දළ ජාතික නිශ්පාදන වියදමෙන් සියයට හයක ප්‍රමාණයක් නිදහස් අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් වෙන් කරන ලෙස ඉල්ලා ජනතා විමුක්ති පෙරමුණෙන් දියත් කරන රැළි මාලාව හරිම ජනප්‍රියයි. කොහොම නමුත් ඔවුන් බොහෝ පිරිසකට ඒත්තු ගැන්වීමට සමත් වෙලා තියෙනවා නිදහස් අධ්‍යාපනය පවතින අවදානම් තත්වය.

නිදහස් අධ්‍යාපනය ගැන කොතරම් මිනිස්සුන්ට ඒත්තු ගන්වලා තියෙනවාද කිව්වොත්, දැන් බොහෝ දෙනෙක් හිතන්නේ නොමිලේ අධ්‍යාපනය ලබා ගැනීමට ඇති අයිතිය නිදහස් අධ්‍යාපනය කියලා. ඇත්තම කතාව ඒක නෙවෙයි. නිදහස් අධ්‍යාපනය කියන්නේ තමන්ගේ නිදහස් තෝරාගැනීමට යටත්ව රිසිසේ අධ්‍යාපනය ලැබීමේ අයිතිවාසිකම. එහෙම බැලුවොත් ලංකාවට නිදහස් අධ්‍යපනය අහිමි වෙලා තියෙන්නනෙ සෑහෙන්න අවුරුදු ගාණකට කලින්.

පවතින ක්‍රමය යටතේ බොහෝ කාලයකට ඉහතදී යල් පැන ගිය නිදහස් අධ්‍යාපනය බොහෝ ගැටලු රැසක් වර්තමානයේ ඉතිරි කර තිබෙනවා. වෛද්‍යවරු වේවා ඉංජිනේරුවරු වේවා ඔවුන්ද සැලකෙන්නෙ කම්කරු මට්ටමෙන්. ඔවුන්ට වඩා අධ්‍යාපන සුදුසුකමින් අඩු මට්ටමේ දේශපාලකයින් ඉතා ඉහළ පහසුකම් සහ වැටුප් ලබාගන්නවා (සරල උදාහරණයක්) මෙවැනි වැටුප් විෂමතාවක් සහ සමාජ තලවල සැලකිය යුතු විකෘතියක් ඇතිවෙලා තියෙන්නෙ මේ යල් පැන ගිය නිදහස් අධ්‍යාපනය නිසා. ඉතින් ක්‍රමය වෙනස් කිරීමටැයි සටන් වදින අය පවතින ක්‍රමයම පෝෂණය කරන අධ්‍යාපන ක්‍රමය රැකගැනීමට සටන් වදින්නේ ඇයි?

එහෙමනම් සියයට හයක් ඉල්ලනවා වෙනුවට නව අධ්‍යාපන ක්‍රම ප්‍රතිසංස්කරණයක් ඉල්ලා සටන් වැදීම වඩාත් හොඳයි නේද?

විශ්ව විද්‍යාල කථිකාර්යවරුන්ගේ වැටුප් වැඩිකිරීමට ඉල්ලීම අතිශයින්ම සාධාරණ ඉල්ලීමක්. මේ සටන ඇතුළෙ කුමන දේශපාලනයක් තිබුනත් විශ්ව විද්‍යාල කථිකාචාර්යවරයෙක්ගේ වැටුපට සෑහෙන්න ඉහළ ප්‍රමිතියක් හිමිවිය යුතුයි. මේ කොහොමවුනත් සුලුතරයක් වෙන ඉංජිනේරු හා තොරතුරු තාක්ෂණ පීඪ වලින් හැර අනෙකුත් විශ්ව විද්‍යාල වලින් රටේ දියුණුවට අදාළව මොනවද වෙලා තියෙන්නෙ? විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුළත් වෙන දවසෙ ඉඳල ආණ්ඩුව පෙරළන්න උත්සාහ කරනවා ඇරෙන්න? ඒවත් සාර්ථක වුනානම් කමක් නෑ. මේ පාරවත් සාර්ථක වෙයිද?

මෙතන තියෙන්නෙ සරලව මුදල් පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක්. නිදහස් අධ්‍යාපනය අතිශයින් වැදගත්. නමුත් නිදහස් අධ්‍යාපනය පැවතුනු කාල සීමාවේදී මෙතරම් බණ කියන, සාක්ෂරතාවෙන් සංතෘප්ත වුන රටේ මිනිස්සුන්ගෙ දූපත් මානසිකත්වය වෙනස් කරන්න අපට තවමත් බැරි වෙලා නේද?

සියයට හයක් ඉල්ලනවා වෙනුවට නව අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණයක්, ක්‍රමවේදයක් වෙනුවෙන් සටන් වදින්න. ඒ වෙනුවෙන් ක්‍රියාකරන්න.

ස්තූතියි!

සාමාන්‍යයෙන් අගය කිරීම් සඳහා බොහෝ දෙනෙක් කැමතියි. කෙටි ස්තූති වදනක් හෝ සුබ පැතුමක් බොහෝ දුර යා හැකියි. සරළ උදාහරණයක්, ගෑනු ළමයෙක්ට ලස්සනයි කියල බලන්න! 😉

මේ සටහන ලියන්නේ බස් රේඩියෝව විසින් ඊයේ පවත්වන්නට යෙදුන ඔවුන්ගේ ප්‍රථම සිංහල බ්ලොග් සම්මාන උළෙළේ (අව්‍යාජ ආත්ම කථනය වෙනුවෙන් වු) හොඳම පුද්ගලික බ්ලොග් අඩවිය සඳහා වූ සම්මානය හිමි වීම නිමිත්තෙනුයි. විභාග කාරණා සහ අතුරු කතා මැද කාලයක් නොලියවුනු සුදාරකගේ අන්තර්ජාල සටහන නැවත ටිකෙන් ටික ලියවෙන්නට පටන්ගත් මොහොතේම මෙවැනි සම්මානයක් හිමි වීම ඇදහිය නොහැකි ආශ්වාදයක් සහ නැවත ලියන්නට දිරි ගැන්වීමක්.

මීට අවුරුදු හතරකට පහකට පෙරදී අන්තර්ජාලයට ඇතුළත්වෙද්දී අන්තර්ජාලය අතහැර දමා තිබුණ මුඩු බිමක් වගේ. (මෙලෝ රහක් නෑ?) තාමත් හරිහැටි මතකයේ නැති වැඩකට සිංහල අකුරු හොයද්දී හමුවුන සිංහල යුනිකේත සමූහය මගේ ජීවිතය වෙනස් කරා කිව්වොත් නිවැරදියි. හහා! මේ එහෙම කියන පළවෙනි පාර.

සිංහල යුනිකේත සමූහයෙන් පටන්ගත්ත අන්තර්ජාල මිතුරන් හඳුනාගැනීම සහ බ්ලොග් ලිවීමම පමණක් ගොඩක් දුර ගෙනගියා. සිංහල බ්ලොග් මැරතන් පැවැත්වීමට දායක වීම, බ්ලොග්කරුවන්ගේ සංසදය පිහිටුවීම (දැන් නම් එහි කටයුතු කරන්නේ නැහැ) සහ අවසාන වශයෙන් රාජකීය විද්‍යාලයේ සිංහල භාෂා හා සාහිත්‍ය ඒකකයේ ක්‍රියාකාරකම් වෙත දායක වීමෙන් සිංහල අන්තර්ගතයන් පැතිරවීමේ කාර්යයට පදනම් දැමීමේ කොටස් කාරයෙක් වීම සහ ඒ සම්බන්ධ පුද්ගලයන්ගේ මතකයේ රැඳීමට හැකිවීම අහඹු නමුත් සතුටුදායක කාරණයක්. ඒ කියන්නෙ දැන් සතුටෙන් මැරෙන්නට පුලුවනි. 🙂
දැනුත් කණ්ඩායම් වශයෙන් සහ තනි තනි වශයෙන් අන්තර්ජාලයේ සිංහල අනන්‍යතාව තබා ගනිමින් සිටින ආකාරය දැකීමට සතුටක්. කණ්ඩායමක් නවතිනකොට තවත් කණ්ඩායමක් තමන්ගේ ආරම්භය කෙසේ හෝ සටහන් කිරීම ස්වභාවයෙන්ම සෑම තැනකට සිදුවෙන නමුත් “දැන් බ්ලොග් ඉස්සර වගේ නෑ” “දැන් එකමුතුවෙන් ලස්සන වැඩක් වෙන්නෙ නෑ” කියනවාට වඩා එය වැදගත්.

අන්තර්ජාලය ලෝකයටම අදාළ වුවත්, සිංහල හෝ වේවා දෙමළ හෝ වේවා තම තමන්ගේ අනන්‍යතාව රැකගැනීම වැදගත්. කාලයකට ඉහත දී අන්තර්ජාලයේ නන්නත්තාර වෙලා සිටි ලාංකීය සුලුතරයටත් ක්‍රමයෙන් ලංකාවේ වර්ධනය වන තොරතුරු තාක්ෂණ සාක්ෂරතාවටත් අන්තර්ජාලයයේ අනන්‍යතාව නිසා බොහෝ දේ කළ හැකි යැයි මම තවමත් විශ්වාස කරනවා.

ඉතින් බස් රේඩියෝ කණ්ඩායමට ඉදිරි කටයුතු සඳහා සුබ පතන අතරේ ඔවුන්ට සහ සුදාරකගේ අන්තර්ජාල සටහන කියවන නොකියවන හැමදෙනාටම ස්තූතියි.

බස් රේඩියෝ බ්ලොග් සම්මාන සඳහා නිර්දේශිත නාමයන් සහ සම්මාන ලාභීන් මෙතැනින් කියවිය හැකියි. ඒ ඔස්සේම බස් රේඩියෝ ශ්‍රවණය කරන්නත් හැකියාව තියෙනවා.

මං දන්නවා ලිවිල්ලට තරමක් අලුත්, එහෙමත් නැතිනම් අවුරුදු දෙකකට අවම නවක බොහෝ දෙනෙක් සුදාරක නොදන්නවා ඇති. ඉතින් මම ආයෙ ලියනවා සහ ඔවුන්ගේ කියැවීමට මඟහැරුන ලිපි සහ බොහෝ දෙනා කැමැත්තෙන් කියවූ ලිපි කිහිපයක් Shameless Self Promotion වෙනුවෙන් පහත තියෙනවා.

නැවතත්,
ස්තූතියි! 🙂

ඔයා මගෙ ලයිෆ් පාර්ට්නර් වෙනවද?

“බලන්න අයියෙ ඔයාගෙ යාලුව මට කරපු දේ. එයා මාවයි, අපෙ ගෙදර අයවයි දෙගොල්ලොම රැවැට්ටුවා. මට එයාව ආයෙ එපා. ඒත්… එයා මට කරපු දේවල් නම් කවදාවත් අමතක කරන්න බෑ…”

“එයාව ආයෙ එපා” කියන වචනෙම ආයෙත් ලැබුනොත් අරගන්නවා කියන තේරුම තිබුන නිසාම මම දුක් ගැනවිල්ල අහගෙන හිටියෙ මොකක්වුනත් අපේ එකා වෙනුවෙන්. අපරාදෙ කියන්න බෑ ලස්සන කෙල්ල. අපිට මෙහෙම එකක් හම්බවෙනවම් මැරෙනකම්ම ළඟ තියාගන්නවා.

පහුගිය දවසක “සුහද හමුවකට” එකතුවුන පරණ ඉස්කෝලෙ යාලුවො…

– අතුරු කතාවක් –
පරණ ඉස්කෝලෙ කියල කිව්වට ඒක  තාමත් මගෙ ඉස්කෝලෙ. ඒත් ඉතින් ඉස්කෝලෙ කරේ තියාගෙන යන්න බෑනෙ දැන්.

පරණ යාලුවොන්ගෙ පළවෙනි ප්‍රශ්නෙ තමයි… අරක තාම කරනවද? මොකෝ වුනේ? එක කෙලියයි. හිනා වෙලා උත්තර දෙනව මිසක් වෙන මොනව කරන්නද? ඔන්න අවුරුදු ගාණක් එකම රිලේෂන්ෂිප් එකේ ඉන්නවනම් අපිට ඌව මාර පොර.

“ෂා උඹ සිරානෙ!”

කොහොමහරි ගෙදර යද්දි අමතක වෙලා එකෙක්ගෙ කුඩේ ගෙදර අරගෙන ගිහින්. මේක ගෙදරට අහුවුන වෙලාවෙ ඉඳල ප්‍රශ්න ගොඩයි. කාගෙද මේ කුඩේ? කොහෙද ගියේ? ගෙදර අයත් හිතන්නෙ ගෑනු ළමයෙක්ගෙ කියල. අනික ඉතින් “සුහද හමු” වලට යන්නෙ ගෙදරට කියලයැ?

මම මේ ඔක්කොම කිව්වෙ, දැන් අපේ වයසත් එක්ක… “ඔන්න ගෑනු ළමයෙක් ඉන්න ඕනෙ” කාලෙ හරි වගේ අදහසක් සමාජයේ තියෙන නිසා. තිබුනත් කචල්. අර දේශපාලඥයෙක්ගෙ පුතෙක් ගෑනු ගොඩාක් එක්ක ඉන්න ඡායාරූප අරගෙන මෙන්න සදාචාරේ නෑ කියල කෑ ගහන රටේ, ගෑනු ළමයෙක් හිටියත් අවුල්. නොහිටියත් අවුල්. මට නම් ඒ ඡායාරූප වල අවුලක් නෑ. තමන්ගෙ මැට්ටම් තම්මැට්ටම් කිව්වලු.

එක අතකට අනුන් කියන ඒව ගණන් ගන්නෙ මොකටද? හොයාගන්න තරුණයෙක්නම් ලයිෆ් පාර්ට්නර් කෙනෙක්! 😉

ඔය වැඩේ එච්චර ලේසි නෑ. පැතුම් පුංචිහේවානම් දවසක් කිව්වෙ ආදරේ කරන්න ඕනෙනම් අඩුගානෙ වයස 21ක්වත් සම්පූර්ණ වෙලා ඉන්න ඕනෙ කියල. ඒත් ඉතින් පුංචි අහිංසක මල් වගේ හිත් වලට වැටවල් බඳින්නෙ කොහොමද?

සමහරු එකපාරින්ම තමන්ගෙ ජීවන සහකාරිය හොයාගන්න අතරෙ තව සමහරු “බොක්කෙන්ම” පළවෙනි දෙවෙනි තෙවෙනි වශයෙන් පිළිවෙලට ආදරේ කරල හදවත් කඩාගෙන බිඳගෙන, ඒත් ආදරේ කරනවා. (මං වගේ) තව සමහරු එකක ඉන්න ගමන් දහයක් පහළොවක් සමගාමීව අරගෙන ගිහින් සහකරු සහකාරීය හොයාගන්නවා.

මේ එකකටවත් මටනම් වැරදි කියන්න බෑ. නීතියේ වුනත් අනාචාරයේ හැසිරීම කියන එකට දඬුවම් නෑ හරිහැටි. (වැරදි නම් නිවැරදි කරනවද? ) එහෙම වෙලා තියෙන්නෙ ඒක හරිහැටි අර්ථදක්වන්න අමාරු නිසා වෙන්න ඇති. මිනිස් අවශ්‍යතා නෙව.

මොනව වුනත් ගොඩක් අය අන්තිමේදී තමන්ගෙ ලයිෆ් පාර්ට්නර් හොයාගන්නවා. අඩුමගානෙ, “ආ මෙයා මගෙ ලයිෆ් පාර්ට්නර්” කියල හිත හදාගන්නවා.

දැන් ඔය අය දන්නවා හරක හැරෙන්න පොල් පැලේට තමයි කියලා. මාත් හොයනවා ලයිෆ් පාර්ට්නර් කෙනෙක්. ඒත් මේ වැඩේ කොච්චර කරත් හරියන්නෙ හරියන්නෙ නැති නිසා අන්තිමට හිතාගත්ත යම්කිසි රාමුවක් යටතේ ලයිෆ් පාර්ට්නර්ව තෝරගන්නවා කියලා.

අංක එක. ලස්සන වෙන්න ඕනෙ. මොනව වුනත් කමක් නෑ ලස්සන තියෙන්න ඕනෙ. හරියට නිකන් ජපන් බෝනික්කෙක්ගෙ වගේ. එහෙම නැත්තම් අර (පහළ තියෙන) Gangnam Style සින්දුවේ නටන කොරියානු ගෑනු ළමයෙක් වගේ වෙන්න ඕනේ. හැබැයි ලංකාවෙ ඇස්. බාගෙට ඇරුන ඇස් වලට මම එච්චර කැමති නෑ.

මට වඩා කොට වෙන්න ඕනෙ. එක්කො මගේ ගාන. අනිත් ඔක්කොම ගැලපුනත් මට වඩා උසනම් වැඩක් නෑ. පාරෙ බැහැල යන්න පුලුවන්ද මම අහන්නෙ? මට? අක්කයි මල්ලියි වගේ නෙව…

ඊළඟට… කියවන කෙනෙක්, චිත්‍රපටි, වේදිකා නාට්‍ය බලන කෙනෙක් වෙන්න ඕනෙ. කියවන එකටත් වඩා කැමතියි චිත්‍රපටි වේදිකා නාට්‍ය බලන කෙනෙක් නම්. අනිවාර්යයෙන්ම මේ චිත්‍රපටි බලල තියෙන්න ඕනෙ.

  • It’s Kind of a Funny Story
  • Lord of the Rings (චිත්‍රපටි තුනම)
  • Harry Potter (චිත්‍රපටි අට)
  • Shawshand Redemption
  • Batman Triology
  • Forrest Gump
  • Pulp Fiction
  • Inception
  • A Walk To Remember
  • Kal Ho Na Ho

මේ චිත්‍රපටි බලල තියෙනවනම්, චිත්‍රපටි විභාගෙන් පාස්. හැබැයි ඔය මොනව බලල තිබුනත් “වන් ෂොට් වන්” බලන්න පෝලිමක ඉඳල හරි තියෙනවනම්, එහෙම නැතිනම් “වන් ෂොට් වන්” චිත්‍රපටිය නොබල බොක්ස් එකක ඉඳල හරි තියෙනවම් එයාව ප්‍රතික්ෂේප වෙනවා.

මීට අමතරව Game of Thrones, Big Bang Theory, Rome, House වගේ TV Series බලල තියෙන්න ඕනෙ. මම දැක්ක බයිස්කෝප් සයිට් එකේ කොටසින් කොටස ඩවුන්ලෝඩ් කරගන්නත් දීල තියෙනවා.

පොත් කිව්වනම් ඉතින්, ඕනෙ පොතක්. “සුළඟ වගේ ඇවිදින්” කියල තියෙනවනම් වෙන ඕනෙ නෑ…
ඒත් Harry Potter පොත් හත කියවල තියෙනවනම් මරු! 🙂

ඊළඟට JVP හරි JVP එකෙන් කැඩිල ගිය කාණ්ඩෙ හරි වෙන්න බෑ. කෑම උයන්න බෑ කියල පඩියෙන් සීයට හයක් ඉල්ලල වර්ජනේ කරොත්? (Sarcasm)

වෘත්තිය තොරතුරු තාක්ෂණේ හරි දොස්තර හරි. එහෙම නැත්තම් ඉංජිනේරුවරියක්. එහෙමත් නැත්තං බැංකුවක. ඒක නම් එච්චර සලකන්නෙ නෑ කියමුකො. ගුරුවරියක් නම් වඩා හොඳයි… ආව්… අපේ තාත්තත් තෝරගත්තෙ සිංහල ගුරුවරියක් නෙව.

ඔබ තෙමෙයි කියා බයයි… 😉

වේදිකා නාට්‍ය කලින් බලල නොතිබුනාට කමක් නෑ. නොමිලේ වේදිකා නාට්‍ය බලන්න එක්ක යත හැති.

ඊළඟට ගෑනු ළමයගෙ ඉස්කෝලෙ. ඒක නම් එච්චර බලන්නෙ නෑ. ඒත් මියුසියස් හරි බ්‍රිජට් කන්‍යාරමයේ හරි නම් හොඳයි. ලේඩිස් කොලේජ් අය නම් සැර වැඩියි මං හිතන්නෙ. 😛

විශාකා, සිරිමාවෝ, දේවි බාලිකා අයටත් ප්‍රමුඛතා පිළිවෙලට සලකා බලනවා. 😛

වෙලාවෙ හැටියට රහීම එකෙන් හරි, ඩයිනමෝ එකෙන් හරි, හන්දියෙ සීයෙ කඩෙන් හරි කන්න පුලුවන් වෙන්න ඕනෙ. සල්ලි තිබුනොත් බැරිස්ට එහෙම නැත්තං වඩේ එකයි ප්ලේන්ටි එකටයි වුනත් රෙඩි වෙලා ඉන්න ඕනෙ. එහෙම නැත්තං නොකා හාමතේ ඉන්නත් රෙඩි වෙලා තියෙන්න ඕනෙ. ඒ කියන්නෙ ගෑස්ට්‍රයිටිස් තියෙන කෙනෙක්ට වැඩේ අමාරුයි.

අන්තිමට, හොඳට සිංහල පුලුවන් වෙන්න ඕනෙ. නැත්තං සිංහල ගුරුවරියක් වුන අපේ අම්ම අක්ෂර වින්‍යාස, ව්‍යාකරණ දෝස නිවැරදි කරනකොට මට තමයි විසුමක් වෙන්නෙ නැත්තෙ.


පසු ලිවීම: 😛

කලකට පසු ලියමි….

ඉතින්, කොහොමද?

කාලෙකට පසුව හෝ හදිසියේ හමු වූ කෙනෙකුගෙන් අහන බොහොම සාමාන්‍ය ප්‍රශ්නයක් ඒ. බොහෝ දෙනෙක් මොනවගේ කරදර තිබුනත් හිනාවෙලා “මම හොඳින්” කියල උත්තරේ දෙන නිසා, මමත් එහෙම හිතාගන්නම්. 🙂
ඉතින්, මාත් හොඳින්. 🙂
මේ දවස්වල අමතර වැඩ කරන්නේ නම් නැති තරම්. විභාග කටයුතු වල හිරවෙලා. ඇත්තටම කිව්වොත්, ඉස්කෝලෙ ගිහින් ඉගෙනගත්තාටත් වඩා ඉගෙනගන්නෙ මේ කාලෙ. ඉතින් බොහොම කාර්ය බහුලයි. කාර්ය බහුල නැති වෙලාවට හිතේ මහන්සිය නැති කරගන්න DotA 2 සෙල්ලම් කරනවා. වෙලාවක හිතුන බ්ලොග් එකට DotA 2 ගැන ලිව්වොත් හොඳයි කියල. ටිකෙන් ටික හිත නිදහස් වේගෙන එන නිසා සහ ලිවීම අතනොහැර සිටීමට අවශ්‍ය නිසා ආයෙ ආයෙත් බ්ලොග් ලිපි ටික ටික හෝ ලියන්න හිතාගෙන ඉන්නවා. බ්ලොග් ලිවීම නොලියා සිටි කාලයේ සෑහෙන්න වෙනස් වීම් ගොඩක් සිදුවුනා. ඔව්, උසස් පෙළත් ලිව්වා. 🙂 උපාධියේ පළවෙනි අවුරුද්දත් දැන් සම්පූර්ණයි. ඉතින් සුදාරක දැන් ලොකු ළමයෙක්. ගිය මාසෙට වයස අවුරුදු විස්සක්ම සම්පූර්ණ වුනා. 🙂

ඉතින් නැවතිලා තිබුන ලිවිල්ල ආයෙත් පටන්ගන්නෙ අහම්බෙන් ලියවුන කවියකින්. සෑහෙන්න කලකින් ලියන නිසා මටවත් ඒ ලිවිල්ලෙ මෙලෝ රහක් දැනුනෙ නෑ. ඒත් හිස් තැන් තියනවාට වඩා හොඳයි ලියා පුරවන එක. ඉතින්, හිතෙන දේ කියන එක මම හිතන්නෙ අපි කාටත් හොඳයි, 🙂


“මූට අපි ඉගැන්නුවා
හොඳටෝම වැඩි!”
අම්ම කිව්වා දවසක්,
නිදහස ඕනෑය කියනකොට.
“ඉගෙනගත් අයට,
නිදහසක් ඕනෑමය”

රූපවාහිනිය දවසක්,
අම්මාට කිව්වා.

ඉතින්…

නිදහස හොයාගෙන,
ඇවිදගෙන යනකොට,

දුටුවා…

ලෙඩෙක්, මළ මිනියක්, පැවිද්දෙක්.

හොඳටෝම බීලා,
නරක්වුන වකුගඩුව,
වෙනුවට තව එකක්,
ගන්න දෙනවද සල්ලි?

ගෙයින් එළි බහිනකොට,
තාත්තාගෙන් ඉල්ලාගත් සල්ලි.
දුන්නෙ ඒ ලෙඩාට,
ලෙඩෙන් නිදහස් වේවි සිතමින්.

ආදරෙන් පැරදී,
ගෙලේ වැල ලා ගත්,
තවම සා.පෙළ කර නොමැති,
තරුණ මළ සිරුරකි ඒ…

මරණයට ගෞරවය,
දෙන්න එන පිරිසට,
කන්න දෙන්නට බැරිය,
අතේ සතයක් නැතිව.

“ඉතින් මයෙ රත්තරන් පුතේ,
දෙනවාද කීයක් හරි?”

මටත් මගෙ අතීතය,
මොහොතකට මතක් වී,
රුවැති ඒ යුවතියට,
ගෞරවය වනු පිණිස,
අත වූ ඉතිරි මුදලින්
දුනිමි සුළු කොටසක්.

ශාසනේ නම් පිරිහිලා හොඳටම,
අපිත් බණ දෙසුවට,
වුනේ නෑ කිසි වැඩක්.

සාද මොහොතකදී,
ටිකක් නම් බිව්වාට,
කමක් නෑ නොවෙද?

ඒත් මුන් බොනවනේ….
ගොඩ ගොඩ?

ඊයේ රෑ සාදයේ,
හොඳටෝම බීලා,
අද දවල් දානය,
ගෙනාවේ නෑ උපාසක.

හරි වැඩක් නේ පුතේ,
බැංකුවේ ATM එකත්,
දැං කරන්නේ නෑ වැඩ.

ඉතින් පොඩි ණයක්,
ගන්න මට බැරි වෙයිද?

බොහෝ පිං ඔය පුතාට,
ඔය පුතා පිංවන්තයි,
හරිම පිං පාටයි මුහුනත්,
එනවද ඒ පැත්තෙ වෙලාවක?

නිදහස හොයාගෙන,
ඇවිදින්න තව තිබුණත්,
දැං නං හොඳටම හෙම්බත්….

උසස් පෙළ කාලේ ආලේ #කෙටි-කතාවකි

අවුරුද්දක් පිරුණ ආදරේ සමරන්න එයාගෙ ඉස්කෝලෙ ළඟ මුනගැහුන අපි හෙමින් හෙමින් ටොරින්ග්ටන් එක දිහාට ඇවිදගෙන යන්න පටන්ගත්තෙ වෙන යන්න තැනක් නැති නිසා. තාම උසස් පෙළ කරන පොඩි ළමයි වුන නිසා සැරටම ආදරේ කරනවා කියල අනිත් අයට පෙන්නන්න ඕනෙ වුනේ නෑ. ඒක නිසයි විහාරමහාදේවී එක තෝරගත්තෙ නැත්තෙ.

කලින් පාරක් ඓතිහාසික ගොඩනැගිල්ලෙ හෙවණ යට වාඩි වුන වෙලාවක ආරක්ෂක අංශයේ මාමා කිව්වෙ මෙතන කපල් වලට ඉන්න බෑ, පහළට යන්න කියල. අඩුමගානෙ අතින්වත් අල්ලගෙන නොහිටපු වෙලාවක එහෙම කිව්වම රතු වුන මුහුනෙ ලජ්ජාවයි, වැඩිහිටි පරම්පරාව එක්ක තියෙන වෛරයයි හිතේ තියාගෙන පහළ තණකොල ගොඩේ ගහක් යට වාඩිවුනත්, එතන අර ඓතිහාසික ගොඩනැගිල්ලට වඩා ආදරය කරන්න සුදුසු වටපිටාවක් තිබුණා. ආරක්ෂක අංශයේ මාමා එක්ක තිබුන වෛරය මෛත්‍රියකට පෙරළුනේ ඒ විදිහටයි.

ඔය සිද්ධිය මතක් කරමින්ම සහ සිනහවෙමින් අපි ඓතිහාසික ගොඩනැගිල්ල දිහා බලාගෙන තණකොල ගොඩේ ගහක් යට වාඩි වුනා. එන අතරමඟදි කොළඹ කැම්පස් එක හරහා එද්දි දැකපු විප්ලවේ අලවලා තිබුන පෝස්ටර ගැන එකින් එක මතක් කරමින් වර්ෂ පූර්ණ කතාව පටන්ගත්තා.

කොළඹ සාමාන්‍යයෙන් බොහොම රස්නය අධික වුනත්, ගෙදර ගියාම ප්‍රවෘත්ති වලින් අහන්න ලැබුන විදිහට එදා තමයි වාර්තාගත වශයෙන් අවම උෂ්ණත්වයක් කොළඹට පැවතුන දවස. ඒ සීතලත් වෙනදා පායපු සැර අව්වත් නොතිබුන නිසා ඒ වටපිටාව (පොත් වල සහ චිත්‍රපට වල තිබූ ආකාරයෙන්) ආදරය කිරීමට බොහොම ලස්සනට සැරසී තිබුනා.

මලා! අන්න පොලිස්කාරයෙක්!

අපේ දිහාට ඇවිදගෙන එන පොලිස් මාමාකෙනෙක් දැකල ඇහි පිය ගහන ක්ෂණයෙන් අපි දෙන්න දෙපැත්තට විසිවුනේ මුහුදු වෙරළවල් වල, බෝගම්බර වැව රවුමේ අඩු වයසෙන් ආදරය කරපු අය කුදලගෙන ගිහින් ආයෙ දෙමව්පියන්ට බාර දෙන ව්‍යාපෘතිය ගැන ඔළුවෙ තිබුන නිසා. මොහොතක් හරි වෙන් වෙලා ඉන්න එක හොඳයි, ගෙදරට මුකුත් ආරන්චි වෙන එකට වඩා. නිකන් මොකටද ආදරේ නාමයෙන් යුද්ධ කරන්නෙ? අන්තිමට ගඩාෆිට වුනා වගේ බෝක්කුවක් ඇතුළෙ (දේශ)ප්‍රේමය මරාදමන්න තමයි වෙන්නෙ.

ඇත්තටම පොලිස් මාමා ගියේ වෙන වැඩකට. අපිව දැක්කෙවත් නෑ. ගව් ගානක් දුරින් හිටපු අපි හෙමින් හෙමින් ආයෙත් ළං වුනාට පස්සෙ තමයි, වතුර වුන ලේ ආයෙ ලේ බවටම පත් වුනේ.

හොඳ පොලිස් මාමා කෙනෙක් නේද?

ක්ලාස් කට් කරල ඇවිදින්න යන අය, ෆුට්බෝල් ගහන අය, රූපවාහිනී සංස්ථාවට යන එන අය සහ හොඳටම දන්න අඳුරන අය දුරින් යනව දැකලත් කතා නොකර අපි දෙන්න පාඩුවේ කතා කරන්න වුනා. ඇත්තටම වැඩිය කතා කරන්න දේවල් තිබුනෙ නෑ. ඒක නිසා අතින් අල්ලගෙන පැය ගාණක් කරේ අපි දෙන්නගෙ එහා පැත්තෙන් වාඩි වෙලා හිටපු කපල් එකේ උදව්වට ඇවිත් පැත්තක ගහක් යටට වෙලා ඔහේ බලාගෙන හිටපු ගෑනු ළමයා දිහා බලාගෙන හිටපු එකයි.

“මොකද කියන්නෙ? මෙතනට එන්න කියමුද?”
“මාර අනුකම්පාවක්නෙ ඔයාට තියෙන්නෙ?”
“ඇයි? අනුකම්පා කරන්න හොඳ නැද්ද?”
“ගෑනු ළමයින්ට අනුකම්පා කරන්න එපා”
“ඒ මොකද?”
“අනුකම්පාව භූමිකම්පාවක් වෙන්න ඉඩ තියෙනවා.”
“ලංකාවෙ කොහෙද භූමිකම්පා?”

“ඔය ඉඳහිට වෙන්නෙ” කියල උත්තරේ නොදී එයා කළේ හිමින් හිනාවෙන එක. වචන කොච්චර බොළඳ වුනත් මේක කියන්නම ඕනෙ, එයා හිනාවෙනකොට හරි ලස්සනයි. ඒත් මගෙ යාළුවො කිව්වෙ එයා හිනාවෙන්න දන්නෙ නෑ කියල. මොකද දහ පාරක් හිනා වෙනකොට නව පාරක් හිනාවෙන්නෙ කට තද කරගෙන. සමහර විට එයාලගෙ ඉස්කෝලෙ සිංහල බෞද්ධ හැදියාවක පාසලක් වුන නිසා ඉගෙනගෙන ඇත්තෙ “සිනා නොමසෙන් දසන් දක්වා” කියල වෙන්න ඇති.

“මට ඔයාව වැඩිය මුනගැහෙන්න වෙන එකක් නෑ ඉස්කෝලෙ පටන්ගත්තම.”
“මටත් මේ අවුරුද්දෙම වැඩ. විභාග තුනක්ම තියේ.”
“අපි දෙන්නට කොච්චර කල් මෙහෙම ඈතට වෙලා ඉන්න වෙයිද?”
“අවුරුදු අටක්?”
“අවුරුදු අටක්??”
“හ්ම්…”
“එච්චර කල් දෙන්නට දෙන්න එපා නොවී ඉන්නෙ කොහොමද?”
“මාත් මේ ළඟදි ඔය කාරණේ කල්පනා කරා. අවුරුද්දක් දෙකක් යද්දිම අපි දෙන්නට දෙන්න ගැන හැමදේම ඉගෙනගන්න නිසා, ආයෙ අමුතුවෙන් දැනගන්න දේකුත් ඉතිරි නොවෙන නිසා අපි දෙන්නට දෙන්න එපාවෙයි”
“අපෝ. එතකොට හරි කම්මැලියිනෙ. මිනිස්සු මොකට ප්‍රාර්ථනා කරනවද මන්ද ආත්ම ගාණක් ඔයාත් එක්කම ඉන්න ලැබෙන්න කියල”
“ඒක ඇත්ත. ආත්ම ගානක් එකම මනුස්සය එක්ක කොහොම ඉන්නද මන්ද? හරි බෝරින්ග් නේ.”
“අපි දෙන්නටත්, අපි දෙන්නව එපා වෙයි නේ?”
“මොකද කියන්නෙ? අවුල් ගිහිල්ල අප්පිරිය වෙලා වෙන්වෙනවට වඩා…”
“…”
“මේ හොඳම කාලෙ වෙන්වෙමු?”
“ඒකත් නරක නෑ. මට එතකොට අර අපෙ ක්ලාස් එකේ සමීරව සෙට් කරගතහැකි.”
“ඒකනෙ. එහෙනම්?”
“හරි.”

SHIT HAPPENS! කිව්වලු. ඊට පස්සෙ අපි ආයෙ කතා කළේ නෑ. ඔහේ වාඩි වෙලා බලාගෙන හිටපු එක මිසක්. දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙක්වත් අඬන පාටකුත් නෑ. ඔහොම ඉන්න අතරෙ තමයි තැපෑලෙන් වදින්න පටන්ගත්තෙ, මම මෙච්චර කල් හොයපු කෙනා මෙයා කියලත්, මෙයාට වඩා හොඳ කෙනෙක් කොහෙන් හොයාගන්නද කියලත් එකපාර ඔළුවට කල්පනා වුනා. අඬන්න ඕනෙකම තිබුනත්, ඒක හරි බොළඳ අවර ගනයේ වැඩක් නිසාත්, වටේ පිටේ කට්ටිය හිටපු නිසාත්, කඳුළු නම් එලියට ආවෙ නෑ. ඔහොම කතා නැතිව ඉන්න අතරෙ තමයි එක පාරටම හැමදේම අඳුරු වෙනව වගේ දැනුනෙ. වෙන මොකකටවත් නෙවෙයි. එයාගෙම මුහුණෙ හෙවනැල්ලට. මටත් නොදැනෙන්න හිමීට ළං වෙලා මගේ තොල් දෙක සිපගත්ත ඈ-හිමීට පපුවට තුරුල් වුනා.

“මට පාළුයි ඔයා නැතිව.”

දේශගුණය බලපෑවෙ ඊටත් සෑහෙන්න වෙලාවකට පස්සෙ. ඊළඟ දවස් දෙකම දෙන්නට ගෙවල් වලට වෙලා ඉන්න සැරටම උණ අරගෙන තිබුණා.

#ප. ලි: සියලු චරිත හා සිදුවීම් මනඃකල්පිතයි.

අවුරුදු හතරක කතාව.

පසුගිය ජනවාරි විසි එක්වෙනිදා වෙනකොට සුදාරකගේ අන්තර්ජාල සටහනට අවුරුදු හතරයි. එතකොට අවුරුදු හතරක් බ්ලොග් අවකාශයේ හිටියත් බ්ලොග් අඩවියට සාධාරණයක් ඉටුකරල තියෙනවාද කියන එක සැකයි අවුරුදු හතරකට ලියැවිලා තියෙන ලිපි ගාණ බැලුවාම. ඒත් අවුරුදු හතරක් ඇතුළත සෑහෙන්න දේවල් වෙනව වගේම අවුරුදු හතරකදි වයසින් වැඩි වියට පත්වෙනකොට එකතු වෙන වගකීම් එක්ක හිත එකලාසයක කරගෙන ලියන්න අපහසුකමකුත් තියෙනවා.

ලියන්න නම් කොච්චර දේවල් තියෙනවාද? පුද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල ගැන, ආදරය ගැන සහ මොනවත්ම ලියන්න ඉතිරි නොවුනොත් කෙටි කතාවක් හෝ කවි වුනත් ලියන්න පුලුවන් නෙව. ඒ වුනාට මේ දවස්වල ඔළුව යකාගෙ කම්මල වගේ. පහුගිය අවුරුද්දෙ නොලිව්ව උසස් පෙළත්, උපාධියේ විභාග දෙකක්ම එකතු වෙලා තියෙන නිසා මොන? කොහේ ලියන්නද? ඒත් මාසෙකට එකක්වත් අඩුම තරමෙ ලියන්න උත්සාහ කරනවා. 🙂

සුදාරකගේ අන්තර්ජාල සටහන පටන්ගන්නෙ සුදාරක සාමාන්‍ය පෙළ කරන අවුරුද්දෙ. එතකොට සිංහල යුනිකෝඩ් සමූහය ආරම්භ වෙලා තිබුන එකෙන් තමයි සිංහලෙන් ලියන සෑහෙන්න පිරිසක් අන්තර්ජාලයේ එකතු වෙන්නෙ. ඒ වෙනකොට අන්තර්ජාලයේ හිටපු අය අඳුනාගැනීමට ලැබීම ඉතාමත් සතුටක්. නම් කියාගෙන ගියොත් අන්තිමට මට මේ ලිවිල්ල පැත්තක තියන්න වෙනව.

කලින් සමහර ලිපි වල සඳහන් වෙනව වගේ සුදාරකගෙ අන්තර්ජාල සටහනට නම වැටුනෙ ඒ වෙනකොට අන්තර්ජාලයේ තිබුන අතලොස්සක් සිංහල බ්ලොග් අතරින් එකක් වුන මලින්තගේ සටහනේ නම කොටස් වලට කඩල. මලින්තගේ නම අයින් කරල අතරමැදට “අන්තර්ජාල” එකතු කරල. 🙂

ඔය අතරෙ තමයි සිංහල බ්ලොග්කරුවන්ගෙ සංසදය බිහිවෙන්නෙ සහ පළවෙනි සිංහල බ්ලොග් මැරතන් එක පැවැත්වෙන්නෙ. එතනින් ලබාදුන්න ආරම්භය තමයි වර්තමානයට බොහෝ විට බලපාන්න ඇත්තෙ. එහෙම නැත්තං මේ වෙනකොට තාමත් සිංහල බ්ලොග් අවකාශය කියල වචනයක්වත් හොයාගන්න ඉඩක් ලැබෙන්නෙ නෑ.

දැන් සුදාරකට තවත් මාස හයකින් අවුරුදු විස්සක්. එහෙම බැලුවාම පහුගිය අවුරුදු හතර ඇතුළත සුදාරකට ඉඩ ලැබුන සෑහෙන්න වෙනස් වෙන්න. සමහර විට ඒක බ්ලොග් ලිවිල්ල නිසාම ලැබුන දෙයක් වෙන්න ඇති. එහෙම නැතිනම් සිංහල බ්ලොග්කරණ තරගාවලිය අඳුන්වාදෙන්නත්, සීයට අසූව පැත්තකින් තියල ඇවිද ඇවිද වැඩ කරන්නත් ඉඩ ලැබෙන්නෙ නෑ. උසස් පෙළ නොලිවීම ජීවිතේ එක තැනක් අඩාල වීමක් වුනත්, පසුතැවීමක් නැත්තෙ පහුගිය අවුරුදු හතරකට ජීවිතේ ගැන ලැබුන අත්දැකීම් ටික සෑහෙන්න වටින නිසා. ඒක නිසා මට උසස් පෙළ නොලිවීම පාඩුවක් නෙවෙයි. මම හිටපු ඉස්කෝලෙත්, රාජකීය විද්‍යාලය වීම නිසා ඒකත් බොහෝදුරට බලපාලා ඇති. 🙂 ඒ අතරෙ ජීවිතේ, අන්තර් පුද්ගල සම්බන්ධතා, ආදරය, අධ්‍යාපනය වගේ දේවල් ගැන තේරුම්ගැනීමට ලැබීමම ඇති. සාමාන්‍ය පෙළ කරාට පස්සෙ ඊළඟට තමන්ට ලැබෙන අවුරුදු කිහිපය ජිවිතය පිළිබඳව බොහෝ දේවල් වෙනස් කරාවි, තීරණය කරාවි. 🙂

අවුරුදු හතරක වුන දේවල් මෙහෙම කෙටියෙන් කියන්න අමාරුයි. සමහර දේවල් දැනටමත් මේ බ්ලොග් අඩවියේ තැනිත් තැන ලියවිලා ඇති. 🙂 මේ අතරෙ බ්ලොග් අවකාශයේ අවුරුදු තුනකින් වයසට යන ඉන්ද්‍රනාමටත් සුබ පැතුම්! 🙂

මතක් කළ යුතුම (එකිනෙකට බොහෝ වෙනස් සහ කාලයෙන් කාලයට හමුවූ හෝ තවමත් දෑසට නොදුටු නමුත් පහුගිය අවුරුදු හතරේ වැදගත් වූ විවිධ චරිත ඇති) අය:

ආනන්දවර්ධන, මලින්ත සමරකෝන්, ටැබූ සබ්ජෙක්ට්ස්, රංගි අක්කා, මලී අක්කා, හරේෂ්, සූ අක්කා, ශ්‍රී ෂානු, චානුක වත්තෙගම, ලිෂාන්, රචින්ත, කේ. කේ. සමන් කුමාර, කාලිංග, අනූ අක්කා, සුපුන් බුධාජීව, බුද්ධික ජයසිංහ, තිළිණ ගුණසේකර, ලක්පති විජේසේකර, පැතුම් එගොඩවත්ත, කෝසල සෙනෙවිරත්න, රවිඳු රුක්ෂාන්, මනෝද්‍ය දිල්ෂාන්, ඉසුරු චින්තන, ළහිරු වික්‍රමසිංහ, ළහිරු සඳරුවන්, නිමේෂ්, චම්ලි, තිරංජය, මරණෙ, චමිල ද අල්විස්, පහන් සරත්චන්ද්‍ර, බිංකු, සංජය ඈපා සෙනෙවිරත්න, වසන්ත දේශප්‍රිය, අතුල පුෂ්පකුමාර, ප්‍රියංක ආරියසුමන, ඉන්ද්‍රනාම, සචී පනාවල, හෂිත අබේවර්ධන, දුකා, හර්ෂණ වීරසිංහ, කතන්දරකාරයා, මනුෂාන්, ප්‍රවීන් සමරකෝන්, චාමර පීරිස්, පැතුම් පුංචිහේවා, සඳුන් ලක්මාල්, වරුණ ඉද්දමල්ගොඩ, ලියනගේ අමරකීර්ති, නිලක්ෂ, ධනික, අසංකා, කැළුම් නවරත්න, ප්‍රභාත් රණසිංහ, සහන් අරම්පත්.

මේ අතර අනාගතයට සහ අතීතයට අයත් දෙදෙනෙක්ගේ (පුද්ගලිකත්වය රැකීමට අවශ්‍ය නිසා) නම් නෑ කියා වැඩිදුර හිතන්න අවශ්‍ය නෑ. 🙂 ඒ නම් දෙකද ඇතුළුව මේ හැම නමක්ම මේ අවුරුදු හතරේ බොහෝ වැදගත් වූ අය. එහෙම නැතිනම් වචනයකින් හෝ උදව්වක් දැක්වූ අය. 🙂

මට කියන්න ඕනෙ වුනේ. බ්ලොග් ලිවීම ජීවිතය වෙනස් කරන අත්දැකීමක්. විවිධාකාර අයත් එක්ක ගැටෙන්න ලැබෙන අවස්ථාවක්. ඉතින් ඒකම ඇති බොහෝමයක් දේවල් ඉගෙනගන්න. 🙂

පෙම් හබයක් නිමා වූ සඳ… | How To Survive a Break-Up

හමුවීම් සහ වෙන්වීම් සාමාන්‍ය ලෝකයේ බොහොම සුලබ සංසිද්ධියක්. ආදරය කරපු දෙදෙනෙක් වෙන්වෙනකොට ඇතිවෙන වේදනාව සාමාන්‍යයි. ඉතින් දිගටම මේ වේදනාව සමඟ ජීවත්වීම අනවශ්‍ය කාරණයක් කියලයි මේ ලියන මටනම් හිතෙන්නෙ. කොහොම නමුත් පිරිමියෙක් වුනාම ඇත්තටම ආදරය කරල විරහ වේදනාව විඳින එක එක්තරා ආකාරයක සුවිශේෂී ජීවන අත්දැකීමක්.

මේ ලිපිය ලියවෙන්නෙ සුදාරකගේ අන්තර්ජාල සටහන කියවන පිරිමි පාඨකයන් වෙනුවෙන්. කොහොමත් මම හිතනවා වෙන්වීමේ දරාගැනීමේ හැකියාව සහ වෙන්වීමේ වේදනා පාලනය කරගැනීමේ ක්‍රමවේදයන් ගැහැනුන්ගේ සහ පිරිමින්ගේ සුළු වශයෙන් හෝ වෙනසක් ඇති බව. ඉතින් ඒක නිසා ගැහැනු ගැන හැඟීමකින් තොරව ලියවෙන පිරිමි ලිපියක් මේ.


වෙන්වීම් දරාගැනීම පිළිබඳ ඕනෑතරම් ලිපි අන්තර්ජාලයෙන් සොයාගන්න පුලුවනි. මේවාගේ උපදෙස් බොහොම සමාන වුනත් මේ උපදෙස් යුරෝපයේ සංස්කෘතික වටපිටාවට බොහොම බරයි. අපි තේරුම්ගන්න ඕනෑ දෙදෙනෙක් ආදරය කරනකොට ඒ ආදරය දෙදෙනාගේ තේරුම්ගැනීමම මත පමණක් රඳා නොපවතින බව. ඒකට දෙමව්පිය නෑදෑ මිතුරන්ගේ බලපෑම් සහ සංස්කෘතික රාමුවේ බලපෑම් අනිවාර්යයෙන්ම ඇතිවෙනවා. ඒක අකමැත්තෙන් වුනත් තේරුම්ගත යුතුයි.

ඉතින් යුරෝපයේ සංස්කෘතියට අදාළව ලියවුන බොහෝ ලිපි ගැලපෙන්නෙ ඒ ඒ යුරෝපා රටවල් වල සංස්කෘතික සහ ආර්ථික රටාවට අදාළව. තාමත් වැඩවසම් යුගයේ ජීවත්වෙන අපේ ලංකාවට මේක ගලපාගන්න පුලුවන්වෙන්නේ සියයට පණහක ප්‍රතිශතයෙන්.

අනික මේ අපි යාලුවෝ කතාවුන දෙයක් තමයි, බොහෝ පිටරට මිනිසුන්ට ආදරය කරන්න නිදහස තියෙනවා සංස්කෘතියෙන්. තමාගේ අනෙකුත් සගයාව සොයාගන්න dating ක්‍රමත් භාවිතාවෙනවා වුනාට, තවම ලංකාවේ dating ක්‍රම ජනප්‍රිය නැහැ. ඉතින් ඒක නිසා බොහෝ විට මුලින් රූපයට හෝ කිසියම් කුසලතාවක් නිසා ආකර්ශණය වී ඉන් පසු දෙදෙනා හඳුනාගැනීමත් සමඟ ගොඩනැගෙන ආදරය සම්බන්ධතා තමයි ලංකාවේ වඩාත් සුලභ. වෙනත් රටවල මිනිස්සු ආදර සම්බන්ධතා ගොඩනගාගන්නේ තමන්ගෙ ජීවිතයට අවශ්‍ය මානසික සහනයක් සහ වින්දනය වෙනුවෙන්. නමුත් ලංකාවේ (තරුණ ආදරවන්තයන් අතර) සිදුවන්නේ තමුන්ගේ ආදරය රැකගැනීම වෙනුවෙන් අනෙකුත් සියල්ල කැපකිරීම.
ආදරය කරන දෙදෙනෙක් වෙන්වෙන ප්‍රධාන හේතු දෙකක් තියෙනවා.

  • එකිනෙකාව තේරුම්ගැනීමට නොහැකිව නොගැලපෙන බව නිසා වෙන්වීම.
  • දෙදෙනාගෙන් කෙනෙක් තුන්වන (හතරවන, පස්වන, සයවන…) පුද්ගලයෙකු සමඟ අනෙකා රැවටීම පදනම් කරගෙන.

මීට අමතරව දෙමව්පියන්ගේ, ඥාතීන්ගේ හෝ මිතුරන්ගේ (ප්‍රමුඛතා පිළිවෙල අනුව වමේ සිට දකුණට) බලපෑම් වලට යටත්ව සහ ආර්ථික අධ්‍යාපනික කරුණු මත ලංකාවේ දෙදෙනෙක් වෙන්වෙනවා දකින්න පුලුවන්.

හොඳයි. මූලික වශයෙන් දෙදෙනෙක් දෙදෙනාගැන තේරුම්ගෙන ආදරය කරනවා නම් අනිවාර්යයෙන්ම කොච්චර ප්‍රශ්න ආවත් දෙදෙනා හැරයන්නේ නැතිබව මූලික වශයෙන් තේරුම්ගන්න ඕනෙ කාරණයක්. සිදුවෙන්නෙ කාලයත් සමඟ ආදරය හෝ සම්බන්ධතාවේ තීව්‍ර ගතිය නැතිවෙලා දෙදෙනාට වෙන්වෙලායන්න සිදුවීම. ඒක නිසා වෙන්වෙන්න තීරණය කළා නම් වටහාගන්න, එතන ආදරය නැතිවෙලා ඇති බව. එකිනෙකා නොමැතිව තමන්ට ජීවත් වීමට හැකිබව අනෙකා තේරුම්ගෙන ඇති බව. මේ කාරණය තේරුම්ගැනීමම ඇති වෙන්වීමේ වේදනාව දරාගැනීමට සහ එම වේදනාව තේරුම්ගැනීමට. ඒ වගේම කෙනෙක්ට තව කෙනෙක් අයිති කරගන්න බෑ. ආදරය කරන කාලෙ ඔයා මගේ – මම ඔයාගෙ කියල කිව්වට ඒක සත්‍ය වෙන්නෙ ආදරය කරන රාමුවේදි රෝමාන්තිකව විතරයි. ඒක හරියට නිව්ටන්ගෙ නියමයක් වගේ.

වැදගත්: කොහොමහරි දෙදෙනා වෙන්වෙලා නැවත සම්බන්ධවෙන්න ඕනෙතරම් අවස්ථා තියෙනවා. බොහොම තාවකාලික වෙන්වීම්. ඒ වුනාට පළමු වෙන්වීමෙන්ම තේරුම්ගැනීම ඉතාමත් වැදගත්. මොකද ආයෙ ආයෙත් කියනවානම් දෙදෙනෙක් ඇත්තටම ආදරය කරනවානම් වෙන්වෙන්න තීරණය කරන්නේ නෑ. මොකද දෙදෙනෙක් තේරුම්ගෙන එකට ආදරයෙන් ජීවත්වෙනවානම් ඒක තමයි වඩාත් ශක්තිමත්ම බැඳීම.
බීබීසි ආයතනය විසින් නිෂ්පාදිත රොබින්හුඩ් ටෙලි නාට්‍ය මාලාවේ එකතැනක මෙහෙම තියෙනවා…

Robin Hood to Marian:
Will you marry me?
– What?
The first time I held my bow, I knew. It felt right, Like it had been made for me, and that’s how I feel about you. I promised your father I would protect and look after you.
But It works both ways. I look after my bow because it protects and looks after me. Together we’re stronger.
So..
Marian, will you marry me?


හරි. ඊළඟට තේරුම්ගන්න ඕනෙ ක්ෂණිකව මේ වේදනාව අඩුවෙන්නෙ නෑ කියන කාරණය. වෙලාවෙන් වෙලාවට වේදනාව අඩු වැඩි වෙන්න පුලුවන්. ඉතින් වෙන්වුනාම කරන්න ඕනෙ ප්‍රධානම දේ තමයි තමන්ට නිදහස් තැනකට ගිහින් අඬන එක. තනියම. කවුරුත් නැති තැනක. (හැමෝම ඉන්න තැනක අඬන එක චාටර්නෙ.) මතක තියාගන්න අඬන එක හොඳට අඬන්න. හිත නිදහස් වෙනකන් අඬන්න. වැඩිපුර අඬන තරමට තමන්ට තේරෙනව අන්තිම මොහොතෙදි හරි. දැන් ඇති. මඟඇරුන දෙයක් වෙනුවෙන් තවදුරටත් අඬන්න අනවශ්‍ය බව. මින් ඉදිරියට තමන්ගෙ බිඳුන බලාපොරොත්තු සහ සැලසුම් අලුත් විදිහට ඉදිරියට ගෙනියන බව.

බොහෝ දෙනෙක් දෙන උපදෙසක් තමයි, මේ වේදනාවෙන් ගැලවෙන්න හොඳම දේ තමුන් කාර්යබහුල වීම කියල. මේක සාපේක්ෂයි. කාර්යබහුල වෙනකොට හැමදේම අමතක වෙනව තමයි. ඒත් හිතන්න ළඟ එන විභාගයක් ගැන. ඇත්තටම පාඩම් කරනවා කියන දේ අපි ගොඩක් දෙනෙක් අකමැති කාරණයක් කියන එක හැමදෙනාම පිලිගතයුතුයි. ඉතින් අකමැති දෙයක් බලෙන් කරන අතරෙ තවත් සිතිවිලි ඔළුවට එනකොට ඒක පාලනය කරගන්න අමාරුයි. ඉතින් බලෙන් පාඩම් කරන්න අවශ්‍ය නෑ. විභාගය තාවකාලිකව අතාරින්න. (ඔව්! අතඅරින්න. හැබැයි ආයෙත් ප්‍රකෘති තත්වයට ආව ගමන් වැඩ පටන්ගන්න! මොකද අමාරු විභාග තමයි ජීවිතේ ඉක්මනින් ගොඩට ගන්න තියෙන ලේසිම ක්‍රමය.)

වැදගත්: කොහොමවුනත් සමහර අය ඉන්නවා මේ වේදනාව මකාගන්න පැය ගණන් එකදිගට පාඩම් කරල විභාගය ගොඩදාන අය. ඉතින් මුලින් උත්සාහ කරල බලන්න එහෙම තමන්ටත් කරන්න පුලුවන්ද කියල. දෙවෙනි, තුන්වෙනි වතාවෙ මේක හරි වගේ දැනෙනවනම්, ඔව්. ඔබට හිතනවානම් මේකයි වේදනාවෙන් අයින්වෙන්න හොඳම මාර්ගය කියල ඒ මාර්ගය තෝරගන්න. ඔබ හිතනවාටත් වඩා හොඳින් උසස් ප්‍රතිඵල සමඟ විභාගය සමත්වෙයි. ඉහත උපදෙස පාඩම් කරන්න අකමැති බහුතරයට.

ඊළඟට බලන්න තමන් කරන්න කැමති මොනවද කියල. එහෙම දෙයක් නැතිනම් අලුත් විනෝදාංශයක් හදාගන්න. කොහොම වුනත් මේ විනෝදාංශය තනියම කරන දේකට වඩා මිතුරන් සමඟ කරන්න පුලුවන් දෙයක්නම් වඩා හොඳයි. සමහර වෙලාවට මුහුද ළඟට ගිහින් යාළුවෝ එක්ක කතාකරන එකෙන් ගොඩක් දේවල් අමතක කරන්න පුලුවන්. ඒ වගේම මුහුද දිහා බලාගෙන ඉන්න එකත් කොහොමටත් කම්මැලි දෙයක් නෙවෙයි. ඉතින් අලුත් දෙයක් අත්හදා බලන්න. ඒක තමන් කැමත්ත දක්වන ‍ක්‍ෂේත්‍රයක ව්‍යාපෘතියක් වෙන්න පුලුවන්. එහෙම නැතිනම් පීනන්න පුරුදුවෙන්න, ජිම් එකට යන්න වගේ දෙයක් වෙන්නත් පුලුවන්. සමහර වෙලාවට එක දිගට පරිගණක කණ්ඩායමක් එක්ක (Multiplayer) පරිගණක ක්‍රීඩා කරන එකෙනුත් කිසියම් මානසික සහනයක්, ශක්තියක් ලැබෙන්න පුලුවන්. (DOTA, Call of Duty Modern Warfare)

මුවහමට තලන්න. ඔබට සමහර දේවල් ඔළුවට දිගින් දිගටම එනවානම්, ඒ ලියන දේවල් කොහේහරි ලියන්න ඕනෑනම්… ෆේස්බුක්, ටිව්ටර් පාවිච්චි කරන්න. ඇත්තම කතාව අපි ගොඩක් දෙනෙක් අනිත් අයගෙ අවධානය දිනාගන්න කැමතියි. ඉතින් හිතෙන හිතෙන දේවල් ෆේස්බුක් එකේ, ට්විටර් එකේ ලිව්වාට අවුලක් නෑ. ඇත්තටම ඒකත් එක්තරා ආකාරයකට (අලුත් පරම්පරාවේ අයට) මානසික සහනයක් ලබාදෙනවා. කොහොමවුනත් ටික දවසක් ගියාට පස්සෙ ඒ ලියපුවා මැකුවට අවුලක් නෑ. 😉

පරණ පරම්පරාවෙ අය කරේ තමන්ගෙ වේදනාව මකාගන්න නවකතා, කෙටි කතා, කවි ලියන්න පටන්ගත්තා. ඇත්තටම දැංකාලෙත් එහෙම ලියන්න පුලුවන්නම් වඩා හොඳයි. ඒත් එහෙම ලියන්න අමාරු අයට, ෆේස්බුක් ට්විටර් කියන්නෙ බොහොම වටිනා තැනක්.
500 Days of Summer චිත්‍රපටයෙන්…

Well, you know, Henry Miller said the best way to get over a woman is to turn her into literature.

පුලුවන්තරම් යාලුවෝ එක්ක ඉන්න එක සෑහෙන්න හොඳ දෙයක්. මොකද යාළුවෝ උදව්වෙනව සිදුවුන සිදුවීම් ටික වෙලාවකට හරි අමතක කරන්න. රස්තියාදුගහන එකත් මේ වගේ වෙලාවක සෑහෙන්න වැදගත්. රස්තියාදු ගහනකොට මිනිස්සු ගැන සෑහෙන්න දේවල් ඉගෙනගන්න ලැබේවි. ඒව රැකියාවක් කරනකොට අමතර සුදුසුකම්වෙයි.

ආදරය කරපු අයට වෛර කරන්න.

මේක ඇත්තටම බොහොම අමාරු දෙයක්. ඒත් වෛර කිරීමෙන් ආදරය සෑහෙන්න දුරකට මකන්න පුලුවන්. මතක තියාගන්න වෛර කරනවා කියන්නෙ ගෑනු ළමයව මරන්න, ඇසිඩ් ගහන්න කියන එක නෙවෙයි. හිතින් බනින්න. යාළුවෝ එක්ක එකතු වෙලා බනින්න. මේක හැබැයි වෙන්වුන ගමන්ම කරන්න අමාරුයි. ටික දවසක් ගියාට පස්සෙ මේදේ කරනකොට අර ඉතිරිවෙලා තියෙන හැඟීම් ටිකත් මිරිකලා යවන්න පුලුවන්. (අත්දුටුවයි! ප්‍රත්‍යක්ෂයි!!!)
Delhi Belly චිත්‍රපටියෙ ලස්සන සින්දුවක් තියෙනවා. මේක මම අදහස ඉවත්කරගත්තෙ මෙහෙමයි…

මම ඔබට ආදරය කරේ කොපමණක්ද, මම එසේම ඔබට වෛර කරමි.

අතීතයේ සිදුවූ දේට සමාව දෙන්න.

මුලින්ම තමන්ට වරදකාරී හැඟීමක් ඇතිවෙයි මේ සම්බන්ධය නැවතුනේ මගේ වරදකින්නේද කියල. ඒ වගේම අනිත් කෙනත් තමන්ගෙ ඔළුවට දාන්න පුලුවන් ඔයාගෙ වරදින් තමයි මේ සම්බන්ධෙ නැවතුනේ කියල. මුලින්ම තමන් තමන්ට සමාව දෙන්න. තමන් තේරුම්ගන්න තමන් ඒ සම්බන්ධය තියෙන මොහොතේ තමන් සිදුකරේ තමන්ට කරන්න පුලුවන් හොඳම දේ බව. ඒ ගැන ආයෙමත් පසුතැවිල වැඩක් නෑ. ඒ වගේම තමන් යමක් කළා නම් ඒ කලේ ආදරය වෙනුවෙන්. ඉතින් ආදරය වෙනුවෙන් කරන දේවල් වැරදියි කියල තේරුම්ගන්න එපා. ඉතින් වරදකාරී හැඟීමෙන් තමන් මුලින් මිදිලා ඉන්න. එතකොට අනික් කෙනා තමන්ට වරද පටවන්න හදනාවනම්, එයා කියන දේ එක කනකින් අහල අනිත් කනෙන් පිටකරන්න. “ඔව්. මම තමයි වැරදි. ඔයා වැරදි නෑ” කියල එයාවත් වරදකාරී හැඟීමෙන් ගලවගන්න.

මීට අමතරව තවත් අනුමත නොකරන දේවල් දෙකක් තියෙනවා. එයින් එකක් තව ඉක්මනින් කෙල්ලෙක් යාලු කරගන්න එක සහ ගණිකාවක් සමඟ නිදිවදින එක. මේ දෙක එච්චර හොඳ දෙයක් විදිහට කියන්න අමාරුයි. වේදනාවෙන් මිදෙන්න කෙල්ලෙක් එක්ක සම්බන්ධයක් පටන්ගන්නවාට වඩා, ආදරය කරන්න තමාව තේරුම්ගන්න කෙල්ලෙක් එක්ක සම්බන්ධයක් පටන්ගන්න එක වඩා හොඳයි.  මම අහල තියෙනවා ගණිකාවක් එක්ක නිදිවැදීමත් එක්තරා ආකාරයක සහනයක් ගෙනදෙනව කියල. ඒක සාපේක්ෂ කාරණයක් නිසා ඒ ගැන නොහිත ඉන්න එක තමන්ගෙ අනාගතයට හොඳයි.

හිඳීවි කොතැනක හෝ … හිමිකාරයා උපන් ඔබේ නමින්…

ඊළඟට අනුමත නොකරන දේ තමයි සෑහෙන්න (සැර ජාති) බොන එක. මේක ඇත්තටම තාවකාලිකව සහනයක් අරගෙන එනව තමයි. ඒත් ඉතින් වෙරිමත හිඳුනම සමහර විට වේදනාව එක දෙක වෙලා එන්න පුලුවන්. ඉතින් මේ දේ කරනවානම් හරි පදමට කරන එක හොඳයි. වරදක් කියන්න අමාරුයි. සාපේක්ෂ කාරණයක්. ඔබ අමද්‍යප කෙනෙක්නම්, තරයේ අවවාද කරනවා මේ සිදුවීම නිසාම බොන්න පුරුදු වෙන එක නම් අපරාදයක්. නොකර ඉන්න එක හොඳයි කියල.

තවත් කාරණා බොහෝමයක් නම් ලියන්න තියේ. ඒව පසුව ප්‍රතිචාර වල කතා කරමු. නැතිනම් දැනටමත් දිග ඇදිල තියෙන සටහන තව දුරටත් දිග ඇදෙන්න පුලුවන්.

මේ වගේ ප්‍රශ්න කාලයට ඉඩදෙන්න. බොහෝ ප්‍රශ්න කාලය විසින් විසඳනවා ඇති. ඒ වගේම වේදනාව මැකිල ගියාම ආදරය කිරීමේ පසු බලපෑම් (After Effects) ඇතිවෙන්න පුලුවන්. ඒක සාමාන්‍යයි. ඉතින් ඒවට එහෙම්මම ඉන්න දීල නොසලකා හරින්න.

මීට අමතරව අසහනය මානසික අවපීඩන තත්වයක් තරමට දුරගියොත් කවුන්සලින් කරන විශ්වාසවන්නකෙනෙක් මුනගැහෙන එක බොහොම ඵලදායී ප්‍රතිඵල අරගෙන එන්න පුලුවන්. හැබැයි මගේ අවවාදය දෙරණෙ සිත් ගිමන්හල වගේ වැඩසහන්වල මාර්කට් කරන තරමට අවුල ඉදිරියට නොගෙන විශ්වාසවන්ත තැනකට, යාළුවෙක්ට සම්බන්ධවෙන එක වඩා හොඳයි. ඒ වගේම It’s Kind of a Funny Story චිත්‍රපටය බලන්නත් අමතක කරන්න එපා!

ඒ වගේම කායිකව දරුණු හදවත් වේදනා වලින් පෙලෙනවානම් ඒ වේදනාව දරාගන්න උත්සාහ කරන්න. අමාරුම තත්වයකට එනවානම් වෛද්‍යවරයෙක් මුනගැහෙන්න බය නැතිව.
ලිපිය අවසන් කිරීමට පෙර තවත් බ්ලොග් ලියන දෙදෙනෙක් කියපු දේවල් උපුටලා දක්වන්නම්.

ආනන්දවර්ධන: කෙනෙක් තමුන්ගේ ලෝකයට ආවම ඒ කෙනා වෙනුවෙන් නිර්මාණය වෙන ලෝකයක් තියෙනවනේ තමුන් තුළ. ඒක වෙනත් කෙනෙක් විසින් පුරවන එකක් නෙමේ. ඉතින් කොපමණ කලක ගියත් සමහර විට ඒ අවකාශය ඒ කෙනා සම්බන්ධ එකක්. වෙන අය ඇවිත් වෙනත් ලෝක නිර්මාණය කරන්න ඉඩ තියෙනව. ඉතින් ඕකයි වැඩේ. ස්වාභාවික සුවපත් වීමක් තමයි තියෙන්නෙ. ඒත් අර අවකාශය තියෙනව.

නොදරුවා:ප්‍රේමය අත්හදා බැලීමක්, එක්තරා විද්‍යා පරික්ශනයක්, සමහර විට හරි ගිහිල්ල තමන් බලාපොරොත්තු වෙච්ච ප්‍රතිපලය ලැබෙන්නත් පුලුවන්. සමහර විට විනාසයක් වෙන්නත් පුලුවන්. නමුත් වැරෙදෙන පරීක්ශන වලින් අලුත් සොයා ගැනීම් වෙන්නත් පුලුවන්.

විශ්වාස කරන්න. හැමදේම හොඳ අතට හැරෙනවා. ඒ වගේම වැඩක් කරනකොට හරියට කරන්න. ආදරය කරනකොට ඒකත් හරියට කරන්න. 🙂

ප.ලි:
පාවුලෝ කොයියෝත් වෙන්වීම ගැන ගිවිසුමක් ලියල තියෙනවා. මේ තියෙන්නෙ ඒක: http://paulocoelhoblog.com/2010/08/21/convention-of-those-wounded-in-love-2/

ටෙලි නාට්‍ය ජවනිකා කිහිපයක්.*

ජවනිකා අංක 13 සිට 21 දක්වා තැනින් තැන උපුටා ගත් ජවනිකා කිහිපයක්.

සාරධා: ඇයි?
මහේල: ඇයි?

සාරධා: ඇයි ඔයා කතා නැත්තෙ?
මහේල: මම කතා කරන්න ඕනෙමද?

සාරධා: කතා නොකර ඉන්නකොට හරිම මූසලයි, පාලුයි.
මහේල: මම කතා කරනකොටත් මූලසයි, පාලුයි.

සාරධා: නෑ. එහෙම නෑ.
මහේල: එහෙනම් මම කතා කරන්නද?

සාරධා: ඔව්. කතා කරන්න.
~~
මහේල: මම ගොළුවෙක් වුනානං
සාරධා: ඔයා ගොළුවෙක්ද, නැද්ද කියන එක අපේ කතාවට බාධාවක් නෙවෙයි.

මහේල: ගොළුවෙක් කසාද බැඳල වැඩක් තියේද?
සාරධා: නෑ.

මහේල: එහෙනං කසාද බඳින්නෙ?
සාරධා: ‍ඔයා ගොළුවෙක් නෙවෙයිනෙ.

මහේල: මම ගොළුවෙක් වුනානම් ඔයා මාව කසාද බඳින්නෙ නැද්ද?
සාරධා: මම ඔයාව කසාද බඳින්න ඕනෙමද?

මහේල: නෑ.
සාරධා: ඒකනෙ. ඒ වුනාට මම ඔයාව කසාද බඳිනවා.

මහේල: බොරු.
සාරධා: ඔයා කොහොමද ඒක බොරු කියල ඔප්පු කරන්නෙ?

මහේල: සමහර බොරු, බොරු කියල ඔප්පු කරන්න අමාරුයි.
සාරධා: නෑ. සමහර ඇත්ත, ඇත්ත කියලයි ඔප්පු කරන්න අමාරු.

සාරධා: අපි බල්ලෙක් හදමු?
මහේල: O.o

සාරධා: ෂීඊඊ… නෑ. මම කිව්වෙ අරන් හදාගමු.

මහේල: මේක වෙයිද?
සාරධා: මම හිතන්නෙ මේක වෙයි.

මහේල: ඒ වුනාට අපි කවද මැරෙයි කියල කවුද දන්නෙ?
සාරධා: ඉතින්?

මහේල: ඒකත් ඇත්ත. හැමදේම වෙන්නෙ හොඳට.
සාරධා: ඒකනෙ.

සාරධා: මම එනකන් ඉන්න පුලුවන්ද?
මහේල: ඉන්න සිද්ධ වෙලා තියෙනවා නේද?

සාරධා: එහෙම නෑ.
මහේල: ඒ වුනාට මම ඉන්නං.

සාරධා: මට වඩා හොඳ කෙනෙක් ලැබුනොත්?
මහේල: වැඩක් නෑ. උඹට වඩා හොඳ අය ඔක්කොම මට වඩා උසයි නෙ.

සාරධා: උස වැඩක් නෑ.
මහේල: එහෙනං මොකක්ද වැදගත්?

සාරධා: ආදරේ.
මහේල: ඒ ෆිල්ම් වලටයි, බ්ලොග් වලටයි, කමෙන්ට් වලටයි විතරයි.

සාරධා: ඇයි මට?
මහේල: ඔයාට කිසිම දේක වැදගත්කමක් නෑනෙ. කොළඹ මෙඩිකල් ෆැකල්ටිය ඇරෙන්න.

සාරධා: ඔව්. මම ෆැකල්ටියට ආදරෙයි.
මහේල: එතකොට මට ආදරේ නැද්ද?

සාරධා: ඔයාටත් ආදරෙයි.
මහේල: එකපාර දෙන්නෙක්ට ආදරේ කරන එක චපල නැද්ද?

සාරධා: චපලයි.
මහේල: එහෙනං එහෙම ආදරේ කරන්නෙ?

සාරධා: මම චපල නිසා.
මහේල: කමක් නෑ.

මහේල: ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට මොනව වෙලාද?
සාරධා: භාරතටයි, දුමින්දටයි වුන දේමයි.

මහේල: සමාජවාදෙයි, කුඩුයි පටලගන්න හොඳ නෑ.
සාරධා: එයාලාට සමාජවාදෙ නෑ වගේම, මෙයාලට කුඩුත් නෑ.

මහේල: එහෙනං?
සාරධා: හැමෝටම බලය ඕනෙ.

*මෙහි එන චරිත නාම අශෝක හඳගමගේ සින්තටික් සිහින ටෙලි නාට්‍ය පිටපතෙන් උපුටාගන්නා ලද්දකි. චරිත ස්වභාවයන් ඒ පිටපතේ හා මේ පිටපතේදී සමාන නැත. ඒ කෙසේදයත් කෙතරම් සමාන පුද්ගල නාමයන් සමාජයේ මුනගැසුනද චරිත ලක්ෂණ බොහෝ වෙනස්වන නිසාවෙනි.

ජනාධිපති මියයයි #කෙටි-කතාවකි

මෙය ප්‍රබන්ධයකි. සියලු නම්, ගම් හා සිදුවීම් මනඃකල්පිත වේ.

තේමා ගීතය වාදනය වේ…

ආයුබෝවන්, මේ සිරස විශේෂ ප්‍රවෘත්ති විකාශයයි. මීට සුළු මොහොතකට පෙර තිස්සමහාරාමයේ පැවති දේ‍්ශපාලනික රැස්වීමක් අමතමින් සිටි ජනාධිපති මනෝද්‍ය රුක්ෂාන් සෙනෙවිරත්න ස්නයිපර් වෙඩි ප්‍රහාරයකට ලක්විය. මේ වන විට එතුමා තිස්සමහරාම දිසා රෝහල වෙත ගුවන් මඟින් රැගෙනයමින් සිටියි. මේ ප්‍රහාරය සම්බන්ධ වැඩි විස්තර අප වෙත ලැබුනු සැනින් ඔබ වෙත ගෙන ඒමට අපි සූදානම්. රැදී සිටින්න වී රිපෝර්ට් – යූ ඩිසයිඩ් සමඟින්…

අලුත්ම පදේ ශ්‍රී!

තක දුන් තක දුන් තක දුදුන් දුන් – තක තක තක තක… මීට ටික වෙලාවකට කලියෙං තිස්සමහරාම පැත්තෙන් ස්නයිපර් වෙඩිල්ලක් පත්තුවෙලා. වෙඩි කාගෙන බිමට ඇදං වැටුන ජනාධිපති දැන් හෙලිකොප්ටරයකින් තිස්සමහරාම දිසා රෝහල වෙත අරගෙන යනවා කියල අපේ ප්‍රාදේශීය වාර්තාකරු සුරාජ් මාපා අපට කිව්වා. ජනාධිපතිට මොනවහරි වුනොත් අපි මුලින්ම දන්වන්නම්. එතකන් ඉරාජ්ගේ අලුත්ම ශ්‍රාස්තීය ගීතය රසවිඳින්න…

රෑ අට පසු වී තත්පරයයි…

ස්වර්ණවාහිනී ලයිව් ඇට් එයිට්.

අද මුළු ශ්‍රී ලංකාවට හරිම අදුරු දවසක්. ආයෙත් වෙනද වගේ ලංකාවට ආයෙ ඉර පායන්නෙ නැතිවෙයි, ඒ ලංකාව බබලමින් මෙතෙක් කල් රජකරපු අපේ අතිගරු ජනාධිපති තුමා…

“මොන මඟුලක්ද යකෝ මේ කියවන්නෙ? දාපං ගෑණියෙ දෙරණ!”
“ඇයි වදේ, ස්වර්ණවාහිනී ප්‍රවෘත්ති නෙව හොඳ.”
“මගෙන් තෝ හොඳවයින් අහගන්නයි හදන්නෙ, කෝ ඕක මෙහෙ දියං.”

…ස්නයිපර් වෙඩි පහරින් බරපතල තුවාල ලබා තිස්සමහරාම දිසා රෝහලට ඇතුළත් කරන ලද ජනාධිපති මනෝද්‍ය රුක්ෂාන් සෙනෙවිරත්න මහතා ඉන් සුළු මොහොතකට පසු අභාවප්‍රාප්ත විය. මීට දොළොස් වසරකට පෙර ශ්‍රී ලංකා ප්‍රතිසංස්කරණවාදී පෙරමුණ නියෝජනය කරමින් ශ්‍රී ලංකා සමාජවාදී ප්‍රජාන්තත්‍රවාදී ජනරජයේ ජනාධිපති ලෙස පත්වූ එතුමා දෙස් විදෙස් ජන ප්‍රසාදය මැද වසර දොළහක කාලයක් මුළුල්ලේ ජනාධිපති ධූරය හෙබවූයේය. සිව්වෙනි ලෝක යුධ සමයේ ඉන්දු-චීන-ශ්‍රී ලංකා බල ත්‍රිකෝණය ආරම්භ කරමින් නොබියව ඇමරිකාව හා රුසියාව ප්‍රමුඛ යුරෝපා න්‍යෂ්ඨික බලය බිදි මනෝද්‍ය රුක්ෂාන් සෙනෙවිරත්න මහතා එක්සත් ජාතීන්ගේ කමිටුවේ විශේෂ ප්‍රසාදය හිමි කරගත්තේය.

මෙය ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාවක්!
– විපක්ෂ නායක සහ ජනාධිපති අපේක්ෂක නාමල් රාජපක්ෂ මහතා (සිළුමිණ පුවත්පත)

පසුදින ස්වාධීන රූපවාහිනී ප්‍රවෘත්ති

… පුරප්පාඩුවට පත්වූ ජනාධිපති ධූරයට, අග්‍රාමාත්‍ය සුභාෂ් දිල්ෂාන් කටුවනයාපාආරච්චි මහතා වැඩබලන ජනාධිපති ලෙස පත්කෙරින. ජනාධිපතිවරයාගේ අභාවය පිළිබඳ අද දින මාධ්‍ය සාකච්ඡාවකට එක්වූ ජාතික හෙළ උරුමයේ සභාපති වැඩිදුර අදහස් දක්වමින්…

මේ මීට අවුරුදු තිහකට පෙර බිමට සමතලා කළ කුරිරු දෙමළ ඊළාම් ත්‍රස්තවාදයේ යලි හිස එසවීමක්. ජනාධිපති සෙනෙවිරත්න විසින් ගෙනගිය සැහැල්ලු ලිබරල්වාදී දේශපාලනික ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති නිසාවෙන් ඔහුටම එහි ප්‍රති විපාක විඳින්නට සිදුවීම දෛවයේ සරදමක් ලෙස අපි දකිනවා…

මේ අතර තවත් මාධ්‍ය සාකච්ඡාකවකට එක්වෙමින් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණු ජනාධිපති අපේක්ෂිකා මෙන්ම හිටපු ජනාධිපති මනෝද්‍ය රුක්ෂාන් සෙනෙවිරත්නගේ බිරිඳ සහ අධිකරණ වෛද්‍යවරියකද වන පබසරා කාවින්දි මාධ්‍ය අමතා ප්‍රකාශ කරමින්…

අපි දෙදෙනා අතර දේශපාලනික  වශයෙන් මතවාදීමය ගැටළු තිබුනත් අපි අතර කවදාක හෝ පවුල තුළ ගැටුම් ඇතිවී නැහැ. ඔහු හොඳ දේශපාලඥයෙක් වගේම හොඳ සැමියෙක්. කෙසේ නමුත් අප පක්ෂයක් වශයෙන් මෙම ප්‍රහාරය හෙළා දකින අතරම මෙය නව යුගයක් සනිටුහන් කරනු ඇති බව අප පක්ෂයක් වශයෙන් විශ්වාස කරනවා.

(Gossip Lanka news වෙබ් අඩවියේ මෙම මාධ්‍ය සාකච්ඡාව පවත්වන මොහොතේ ඇගේ ඇස් වල කඳුළු රැඳී තිබුණු බවත් කෙසේ නමුත් ඇගේ හඬ සෘජුව, ගාම්භීරව තිබූ බවත් සඳහන් වුනා)

… ​ස්වර්ණවාහිනී ප්‍රවෘත්ති

ඊයේ මිලින වූ පහන් තරුව, අති ගරු ජනාධිපති මනෝද්‍ය රුක්ෂාන් සෙනෙවිරත්න මහතාගේ අතීතය හාරා අවුස්සා බලන්න අපි නං ඔන්න අමතක කරේ නෑ. එතුමා කොළු ගැටයා කාලෙ ලියපු බ්ලොග් සටහන් කියවද්දි, Ex, Bitch වගේ නම් වලින් අමතපු චරිතයක් අපි හොයාගෙන ගියා. නව තාක්ෂණයට පිංසිද්ධ වෙන්න අපි ඇයව ඕස්ට්‍රේලියාවෙන් සොයාගත්තා. ඇය දැන් දෙදරු මවක්. එයාගෙ නම නම් අපි පුද්ගලික හේතු මත කියන්නේ නෑ. ඇය කැමති වුනෙත් නෑ මේ ගැන කතාකරන්න. ඒත් අපි බොහොම අමාරුවෙන් ඇයව කැමති කරගත්තා අපිත් එක්ක වචන දෙකතුනක් කතා කරන්න.

(තිරයේ කොටු කොටු. පහළින් දැන්වීමක් යයි: සියවස් ගණනක ඉතිහාසය! රුවන්වැල්ලේ සොභිත මහත්මාගේ පුතාගේ විශේෂ වෂී ගුරුකම්. ඔබත් කරවාගන්න. ප්‍රතිපල එසැණින්)

මට ඔය තුච්ච මනුස්සයා මතක් කරන්න එපා. ඌ මගේ ජීවිතේ කෑවා. මම ඌව අතෑරියාම ඌ මගේ පස්සෙන් වැඳ වැඳ ආවාත් මම ගණන් ගත්තෙ නෑ. පස්සෙ මම ආයෙ ඌ ගැන හොයන්න බලන්න ගියේ නෑ. මම ඕස්ට්‍රේලියාවට වෙලා දැන් සතුටෙන් මගේ මහත්තයත් එක්ක ජීවත් වෙනව.

දෙරණ ප්‍රවෘත්ති…

මේ අතර මාධ්‍ය වෙත සිය අදහස් දක්වමින් ප්‍රවීණ සාහිත්‍යවේදී මාහාචාර්ය ලිෂාන් ජයවර්ධන මහතා ප්‍රකාශ කර සිටියේ…

මට ඌ වගේ පොරක් කවදාවත් මුනගැහිලා නෑ. ඌ මට මගේ මල්ලි වගේ. අපි හිතුවෙ නෑ මූ මෙච්චර දුර යයි කියල. ඒත් ඌ සිරා. මට මාර දුකක් ඇතිවුනේ මේ ප්‍රවෘත්තිය අහලා.

මාධ්‍ය වෙත සිය අදහස් දැක්වූ චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂ ලක්පති එගොඩවත්ත මහතා…

මේක හරිම කණගාටුදායක අවස්ථාවක්. රාජකීය විද්‍යාලයේ අපිත් එක්ක එකට ඉගෙනගත්තු සහෝදරයෙක් හැටියට ඔහුට බොහෝ දුර යා හැකි බව අපි දැනගත්තා. ඔහු ඒ වගේම ඔහුගෙ ගමන ඔහු ගියා. දේශපාලනයට සම්බන්ධ වීම මම නම් අනුමත කරන්නේ නෑ. ඔහු සාහිත්‍යවේදියෙක් වුනානම් ඔහුට හොඳ ගමනක් යන්න තිබුනා.

රාජකීය විද්‍යාලයේ හිටපු විදුහල්පති උපාලි ලියනගුණවර්ධන මහතා…

මට මතකයි, ඔහු ඉස්කෝලෙ වැඩ පවා අත්ඇරලා ඉස්කෝලෙ සංගම් වෙනුවෙන් වැඩ කරා. සාහිත්‍ය.lk අඩවිය පටන්ගත්තා. ඇත්තටම ඔහු ඒ වෙනකොට උසස් පෙළට මුහුනදෙන්න 80% නැතිවයි හිටියේ. මම ඔහුට උසස් පෙළ ලියන්න නුදුන්නා නම් ඔහුගේ ගමන එතැනින්ම නතර වෙන්න තිබුනා.

මීට සති දෙකකට පෙර, අරලිය ගහ මන්දිරය – ජනාධිපති කාර්යාලය.

“මම මේක කරන්න ඕනේමද ප්‍රසිඩන්ට්? මට මං ගැන ප්‍රශ්නයක් නෑ. ඒත්,”

“උඹ බය නැතුව මේ වැඩේ කරන්න ඕනෙ. උඹට මුකුත් ප්‍රශ්නයක් වෙන්නෙ නෑ කියල මම පොරොන්දු වෙනව. උඹ මේ වැඩේ ඉවර කරල කෙලින්ම USA පනින්න ඕනෙ. මම උඹේ වීස ලෑස්ති කරලයි තියෙන්නෙ ”

“මම කිව්වනෙ මිස්ට ප්‍රසිඩන්ඩ් මට මං ගැන ප්‍රශ්නයක් නෑ කියල. ඇයි ඒත් මේක කරගන්නෙ?”

“මගෙන් වෙන්න ඕනෙ දේවල් මේ රටට මම කරල ඉවරයි.”

“ඉතින් ඇයි මැරෙන්නෙ? සර්, මැඩම් මේ ගැන දන්නවද?”

“තාම නෑ. මැරුනට පස්සෙ දැනගනියි.”