කුරුලු හදවත ගැන කෙටි සටහනක්

155842_10151976643308264_826989464_n

ලියනගේ අමරකීර්තිගේ පොතක් විදිහට මුල්වරට කියවෙන්නේ අටවක පුත්තු. තමාගේ රසවිඳීමේ විචාරය තීරණය වෙන්නේ තමන්ගේ පෙර අත්දැකීම් හා තමාගේ වටාපිටාව එක්ක. ඉතින් මට අටවක පුත්තු සෑහෙන්න වැදගත් පොතක් වුනා. පොත කියවන්නේ උසස් පෙළ කරන කාලේ. එහෙම පොතක් නොකියෙව්වානම්, සමහර විට මට ගණිතය අංශයෙන් හොඳ ප්‍රතිඵලයක් ලබාගන්න තිබුනා වෙන්න පුලුවනි. 😛

මගේ යාලුවෙක්ගේ අයියා කෙනෙක් හිටියා අපේ විද්‍යාලයේ ශිෂ්‍ය නායකයෙක්වුන. මනුස්සයා මං ගැන සෑහෙන්න විවේචනයක් අර යාලුවාට දීලා මාව මිතුරුකමෙනුත් අයින් කරන්න කිව්වේ උසස් පෙළ ගණිත අංශයෙන් කරන කෙනෙක් විෂයට පිට පොත් කියවන්න ඇබ්බැහිවුනොත්, එයින් ඇතිවෙන දරුණු විපාක ළඟ මිතුරන්ටත් බලපාන නිසා.

ඒ කතාව ඇත්ත.

කුරුලු හදවත ලියන්නේ අටවක පුත්තු පොතම ලියූ ලියනගේ අමරකීර්ති බව අඳුරගන්න ලැබෙන්නේ ඒ ලියන ශෛලියෙන් සහ කතාවට මුල්වූ පරිසරයෙන්. ඒත් අටවක පුත්තු පොත ලියන අමරකීර්තිගේ ලිවීමේ හැකියාවේ දරුණු පසුබෑමක් පෙන්වන පොතක් තමයි කුරුලු හදවත. ඇයි ඒ?

මම ඉපදෙන්නෙ අනූ දෙක අවුරුද්දේ, හැදෙන්නේ වැඩෙන්නේ රූපවාහිනියත් එක්ක. ගුවන්විදුලිය එක්ක සෑහෙන්න ලොකු සම්බන්ධයක් තිබුනේම නෑ. අනික මම ඉපදෙනකොට ගොඩක් ගුවන් විදුලි චරිත අභාවයට ගිහින්. එහෙම නැතිනම් අභාවප්‍රාප්ත ගන්වලා (ප්‍රේමකීර්ති ද අල්විස්). ඒක නිසා මේ පොතේ මුල් අර්ධයනම් මට දැනුනෙ නෑ. එකම දේ නැවත නැවත කියවෙන නිසා මේ පොත ලියන්නට වැය වුන අවුරුදු හයේ කාල සීමාවේ ලියනගේ අමරකීර්තිට වෙනත් බොහෝ දෑ කරන්නට ඉඩ තිබුනා කියලයි මට නම් හිතුනේ.

ඒ කොහොමවුනත්, කතාවේ අවසාන අර්ධයේ එකතුවන චරිත මේ කතාවට කිසියම් සාධාරණයක් ඉටුකරලා තියෙනවා. ලේඛකයා ඉදිරිපත් කරන්නට උත්සාහ කරන කතාවේ දේශපාලනය සහ මගේ දේශපාලනය සමපාතවෙන නිසා, පොතෙන් ඉදිරිපත් කරන්නට උත්සාහ කරන දේශපාලනය වෙනුවෙන් ලොකු ඇගයීමක් මගෙන් ලියනගේ අමරකීර්තිට හිමිවෙනවා. මේ පොතෙන් සෑහෙන්න හොඳ දේශපාලනයක් ගෙනියන්න තිබුනා කතාවත් ඒ වගේම ශක්තිමත් වුනානම්. කතාව ඇඟට දැනෙන්නෙ නැති නිසා, ඒකෙන් කී දෙනෙක්ට මේ දේශපාලනය ගෙනියන්න පුලුවන්දැයි කියන එකනම් මට සැකයි.

කොහොමත් මේ පොත ලියනගේ අමරකීර්ති තමන්ගේ ජීවිතයේ රාජකාරි මැද ලියපු පොතක් බව පේන්න තියෙන්නේ පොතේ තියෙන බොහෝ කෙටි පරිච්ඡේදවලින්. සිංහල නවකතාකාරයින්ට තියෙන ලොකුම ප්‍රශ්නය, නවකතා ලියන්නට වෙලාවක් හොයාගන්න නොහැකි වීම. ඒකට ඉතින් ලංකාවෙ ආර්ථික රටාවට දොස් කියනවා ඇරෙන්න වෙන කරන්න දෙයක් නෑ. අපිට වුනත් කැම්පස් එකේ නාට්‍යයක් ලියන්න, සින්දුවක් අහන්න, අලුත් නිර්මාණයක් කරන්න වෙලාවක් නෑ. හිතට එන අදහස් උඩට අලුත් තියරි ගොඩගැහෙන නිසා අලුත් නිර්මාණයක් හෝ කවියක් හෝ ලිවීමේ අදහස් ලත් තැනම ලොප් කරනවා.

ඉතින් පුංචි අපට එහෙමනම්, ලොකු රචකයින් ගැන කවර කතා ද?

මේ පොත මෙහෙම වුනත්, ලියනගේ අමරකීර්ති තව මොන විදිහේ පොතක් ලිව්වත් මම කියවනවා. බාගයක් යද්දි පොත පැත්තකින් නොතිව්වේ රචකයාට තියෙන ගෞරවය නිසා මිසක් වෙන යමක් නිසා නෙවෙයි. අනික මේ සටහන අවලාද කිරීමක් නෙවෙයි. මෑතක කියවපු “මාගම් සෝලිය”, “සෙංකොට්ටං” වැනි නවකතාවලට වඩා මේ පොතේ පරිණත සංයමක් තියෙනවා. 3

ඒත් මට ලොකු බයක් තියෙනවා. අපේ අලුත් පරම්පරාවෙ අයට සරත්චන්ද්‍රගේම, හෝ මාර්ටින් වික්‍රමසිංහගේම පොත් “හොඳ පොත්” කියල උදාහරණ වලට පෙන්නන්න වෙයිද කියලා. සමහරවිට සිංහල සාහිත්‍යයේ අභාවය, අනාගතයේ ලංකාවෙ විද්‍යා/ගණිත විෂයයන් කරන දරුවන්ටනම් හොඳක්ම සිදුකරයි. 🙂

ප. ලි:

මේ පොත තුළ දමයන්තගේ කෙරෙන ගෞරව නියෝජනය (Cameo එක?), අටවක පුත්තු පොතේ පාඨකයන් වෙනුවෙන් ලේඛකයා විසින් කරන ආචාරයක් විදිහටයි මම දකින්නේ. 🙂

SLIIT පළමු වසරට ඔබ සාදරයෙන් පිළිගනිමු.

පූර්වකථනය

මෙච්චර දිග ලිපියක් කියවන්න කෙනෙක්ට වෙලාව හෝ උවමනාව තියේදැයි දන්නෑ. නමුත් ලිවීම සහ කිසියම් හෝ තැනක වාර්තා කර තැබීමයි අවශ්‍ය. අනිත් කාරණේ මේක SLIIT එකේ වෙළඳ දැන්වීමක් නෙවෙයි. 😛 ඒ වගේම SLIIT එකට අදාළ වෙන සමහර දේවල් අනෙකුත් අධ්‍යාපන ආයතනවලටත් අදාළවෙන්න පුළුවනි.


මේ වගේ සටහනක් ලියන්න හිතුනෙ 2014 අධ්‍යයන වර්ෂය සඳහා අලුතෙන් ඇතුළත් වුන අයගෙ Freshers’ Day එකේ ඉන්න ගමන්. අලුත් මුහුණු, අලුත් ජීවිත. තමන්ගෙ උසස් පෙළින් පස්සෙ රජයේ විශ්ව විද්‍යාලයකට යාමට අදහස් නොකරන හෝ සුදුසුකම් නැති ගොඩක් දෙනෙක්ගෙ බලාපොරොත්තුව ශ්‍රී ලංකා තොරතුරු තාක්ෂණ ආයතනයට (මින් ඉදිරියට මේ සටහනේදී “SLIIT එක” කියල හඳුන්වන ආයතනය) ඇවිත් ජීවිතය අලුතෙන් පටන්ගන්න. මාත් එහෙම කරා. අද මම දෙවෙනි වසරේ.

ඇත්තටම එහෙම අලුතෙන් ජීවිතය පටන්ගන්න පුලුවන්ද?

ඔව් පුලුවන්. දැනටමත් 2013 අවුරුද්දෙ උසස් පෙළ ප්‍රතිඵල ඇවිත් නිසා විභාගය සමත් අය සැනසිල්ලෙන් තමන්ගෙ ඉගෙනීම් කටයුතු කරන අතරේ, උසස් පෙළ අසමත් අය ඉන්නේ ලොකු ගැටලුවක. ඇත්තටම ඒක ලොකු ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයි. ආයෙමත් උසස් පෙළ කරන ගමන්, ඔබට පුලුවනි SLIIT එකේ කටයුතු මඟඅරවාගන්නේ නැතිව කරන්න. ඔබ නැවත මුහුණදෙන්න බලාපොරොත්තු වෙන්නේ ගණිතය හෝ ජීව විද්‍යා අංශයෙන්නම්, ආතතිය තරමක් වැඩියි. කලා විෂයන්ගෙන් නැවත උසස් පෙළට පෙනී සිටින්න උත්සාහ කළොත් නරකද? ඔබ තොරතුරු තාක්ෂණ උපාධිය හදාරනවානම් ඕනෑම විෂයකින් අවම ‘S’ සාමාර්ථ ප්‍රමාණවත්. අවුරුද්දේ පළමු සෙමෙස්තරය බොහොම සාමකාමී එකක් වුනත්, දෙවෙනි සෙමෙස්තරයට අදාළ විෂයයන් සමත්වීමට ඔබට සමූහ ව්‍යාපෘති, Viva, Presentations සඳහා මුහුනදීමට සිදුවෙනවා. මීට අමතරව උසස් පෙළ කරන දවස්වලමයි මධ්‍ය වාර පරීක්ෂණය වැටෙන්නේ. උසස් පෙළ නැවත කරනා අයටනම් මධ්‍ය වාර පරීක්ෂණයෙන් නිදහස් වීමට අවසර තියෙනවා.

මුලින්ම තමන් උසස් පෙළ අසමත්නම්, ඒ පිළිබඳව ලජ්ජා වෙලා වැඩක් නෑ. එක අතකින් වුන දේ වුනා වගේම තමා කවුද කියලා තමාම තේරුම්ගැනීමයි වැදගත්. මම උසස් පෙළ 2013 වර්ෂයේ කරා කලා විෂය ධාරාවෙන්. ප්‍රතිඵලය ‘B’ සාමාර්ථ දෙකක් සහ ‘C’ සාමාර්ථ එකක්. ඒ වගේම කලා විෂය ධාරාවෙන් පෙනී සිටි නිසා උසස් පෙළ විෂයන් සහ මධ්‍ය වාර පරීක්ෂණය පැවැත්වෙන වේලාවන් ගැටුනෙ නැති නිසා විභාග දෙකම එකවර කරා. දෙවෙනි වාරය අවසානයේ GPA එක 3.53ක්!

ඉතින් උසස් පෙළ තමන්ගෙ දෙවෙනි වසරට කල් නොදා මේ අවුරුද්දේම කරගන්න උත්සාහ කරන්න. දෙවෙනි වසරේ විෂයයන් එක්ක පළමු වසරේ විෂයයන් සසඳද්දී පළමු වසරේ විෂයයන් Joke එකක්. ඒත් පළමු වසරෙන් නිසි පදනම දැමෙන නිසා පළමු වසර සුළුකොට තැකීම තහනම්. ඔබට දේශන සහ විද්‍යාගාර (Lab Sessions) අතපසු වෙනවානම්, ඔබ SLIIT එකට එන්න හිතුවෙ ඇයි කියලා නැවත වරක් හිතනවානම් තමයි හොඳ.

මම කලා විෂයන්ට පාඩම් කරද්දී බොහෝ වෙලාවක් පාඩම් කරේ, SLIIT එක සහ ගෙදර අතරමැද පාරෙදී. ඒ කියන්නෙ බස් එකේදී. 😛 ඉතින් ඔබ කලා විෂයන් කරනවානම් වඩා හොඳයි. නමුත් තමුන් කරන්නේ කලා විෂයයන්, කලා විෂයයන් ලේසියි කියල මිථ්‍යා මතයක නම් ඉන්න එපා. විෂයයන් තෝරාගැනීමේදී ඔබ කැමති විෂයයන් “මේ දැන්වත්!” තෝරාගන්න. විෂයයට අදාළ ගෞරවය (Respect එක) දෙන්න. එතකොට වැඩේ ලේසියි.

දේශන සහ Life at SLIIT

සිහින බිඳ දමන්නට ලැබුනාට සමාවෙන්න. ඒත්, ඔබ SLIIT එනකොට හිතාගෙන හිටිය සුන්දර සිහින, ප්‍රයිවෙට් කැම්පස් ආතල් මෙහේ නෑ. 🙂 සමහර දේශන අහගෙන ඉන්න එපා වෙනවා, නින්ද යනවා, බැච් එකේ තමන්ට හරියන කෙල්ලෙක් නෑ 😛 වගේ ප්‍රශ්න ඕනෙතරම් 😛 මම SLIIT එකට එද්දී programming දැනුම බින්දුවයි. ඒත් පහුගිය අවුරුද්දේ C++, C# (ASP.net) ගැන ඉගෙනගත්ත දේවල් සෑහෙන්න වැදගත් වුනා. දේශන වලදි ප්‍රශ්න අහන්න බය වෙන්න එපා. නොතේරෙන දේවල් සහ ඕනෑම වර්ගයේ ප්‍රශ්නයක් අදාළ Lecturerගෙන් හෝ Lab Instructorගෙන් දැනගන්න. ඉංග්‍රීසි භාෂාවේ ප්‍රශ්න තිබුනාට බය වෙන්න එපා, සිංහලෙන් අහල විසඳගන්න. මම SLIIT එකේ Lecturerල සහ Lab Instructorලගේ දකින හොඳම දේ නම් ප්‍රශ්න ඇසීම දිරිමත් කිරීම සහ ඕනෑම ප්‍රශ්නයකට උදව් කිරීමට උත්සාහ කිරීම. බොහෝ නොතේරෙන දේශන ප්‍රශ්න ඇසීමෙන් විසඳගන්න පුලුවනි. 🙂

මට ගණන් බෑ!

ඉතින් මටත් ගණන් බෑ! 😛 පළවෙනි අවුරුද්දේ මුහුනදෙන ලොකුම දේ තමයි උසස් පෙළ ගණිත දැනුම නොමැතිවීමේ ගැටලුව. බොරු කියන්නෙ මොකටද, ගණිත දැනුම තිබුනානම් අනිත් අයට වඩා ඉහළින් ඉන්න අවස්ථාව ලැබෙනවා පළමු වසරේදී. එහෙම වෙලාවට ගණිතයේ අම්ම තාත්ත හොයන්න යන්න අවශ්‍ය නෑ. ගැටලු විසඳන රටාව අඳුරගත්තාම හොඳටම ඇති. උදාහරණවල රටාව අනුගමනය කරල ගැටලු විසඳලා උත්තර බලාගන්න. හරි උත්තරය ලැබීමට වඩා උත්සාහ කරන එකයි වැදගත්. ඊට අමතරව උසස් පෙළ පන්ති වලට වඩා ගණිතය උගන්වන හොඳ තැන් කිහිපයක් අන්තර්ජාලයේ තියෙනවා. හොඳම තැන තමයි patrickJMT YouTube channel එක.

ස්වර්ණමය නීතිය (Golden Rule): සෙමෙස්තර අවසාන විභාගයට කලින් පැරණි ප්‍රශ්න පත්‍ර කරන්න අමතක කරන්නත් එපා 😉

මෙන්න මේකයි සටහනේ අවසාන සාරාංශය සහ අමතර දෑ…

  • උසස් පෙළ සුදුසුකම් සම්පූර්ණ කරලා නැතිනම් පළමු අධ්‍යයන වර්ෂය තුළම ඉවර කරගන්න. ඒ ගැන ලැජ්ජ වෙන්න එපා. 😛
  • Lecturerලගෙන්, Lab Instructorsලගෙන් ප්‍රශ්න අහන්න බය වෙන්න එපා.
  • තමන් කවුද කියල හොඳට අවබෝධ කරගන්න.
  • තමන් කරන දේ ගැන confident තියාගන්න.
  • Lectures එන්න. නැත්තන් SLIIT එන එක දැන්ම නතරකරන්න. (අපිට ඉස්කෝලෙ උගන්නපු විදිහට Learn or Depart!)
  • තමන්ගෙ ළඟ ඉන්න මිනිස්සු වෙනස් වෙනවා, හොඳ අවබෝධයෙන් වැඩ කරන්න.
  • ලොකු සීන් දාන්න එපා. හැමෝම එක්ක හිනා වෙලා ඉන්න. 🙂
  • Freshers’ Day එක හොඳයි. ඒ වගේම මගේ ලොකු respect එකක් තියෙනවා විවිධ අංගයන් වලට බය නැතිව ඉදිරිපත්වුන අය වෙනුවෙන්. 🙂

ජයවේවා!

DHOOM3 ගැන කෙටි කතාවක්. (SPOILER FREE)

dhoom3-aaliya-katrinakaif

දැන් ඉස්සර වගේ ලියන්න හිතෙන්නෙ නෑ. සමහර විට ආසාවක් නැති නිසා වෙන්න පුලුවන්. අනිත් එක අපේ බ්ලොග් කියවනවාට වඩා දැන් කියවන්න ඕනෑතරම් දේවල් අන්තර්ජාලයේ තියෙනවා! #ඉරිසියාව 😛 කොහොමහරි දැන් උසස් පෙළ සහ අනෙකුත් අපළ විභාග ඉවරයක් කරල හරිම සතුටෙන් අවුරුදු පහකට පස්සෙ මාස දෙකක නිවාඩුවක් අරගත්තා. ඊළඟ දෙවෙනිදා ඉඳල ආයෙමත් වැඩ. 🙂

ඒ කතා පස්සෙ.

Continue reading “DHOOM3 ගැන කෙටි කතාවක්. (SPOILER FREE)”

ඔන්න අපි ආයෙමත් අත් පටලගෙන.

ඔන්න අපි ආයෙමත් අත් පටලගෙන.

කැම්පස් එකේ නිවාඩු දීල හුඟක් කල්. තරුණ විප්ලවේට ආණ්ඩුව එළව එළව පහර දුන්නට පස්සෙ විප්ලවකාරයෝ හැමදෙනාම වගේ පාරවල් අයිනෙ මැරිල වැටිල තමයි උන්නෙ. අන්තිම වසරෙ ඉගෙනගන්න හිටිය සෑහෙන්න දෙනෙක් මැරිල හිටපු නිසා ඒකෙන් හිස්වුන තැන්වලට ප්‍රයිවෙට් කැම්පස් වල ඩිප්ලෝමා එක තියෙන අයව අමතර ගාණක් අය කරල ඇතුළත් කරගත්තා. පාරවල්වල වැටුන ලේ උඩින් ආයෙමත් තාර දාලා පාරවල් අලුත් කරා. පදික වේදිකාවල් නවීකරණය කරා. ශිෂ්‍ය නායකයා වෙනුවෙන් ඉදිකෙරුණ පිළිරුව අයින් කරල බස් හෝල්ට් එකක් දැම්මා. ඊට එහාපැත්තෙ තමයි කැසිනෝ එක.

ඔන්න අපි ආයෙමත් අත් පටලගෙන.

මෙතන තමයි විජේ මැරිල උන්නේ. මම ඈට පෙන්නුවා. මනුස්සය ඔයාට කැමැත්තෙන් හිටියෙ. විජේ මැරුණ එකෙන් මට හිටිය එක තරගකාරයෙන් අඩුවුනා. මම ඈට දුකෙන් කිව්වා. විජේ ගමෙන් ආපු කොල්ලෙක්. කැම්පස් එකේ වෙසක් නාට්ටි ලිව්වෙ මනුස්සයා තමයි. හඳ පායපු දවසක හඳ එළිය මැද්දෙ පාර්ලිමේන්තුවට බෝම්බ ගහන කතාවක් තිබ්බ වෙසක් නාට්‍යය ප්‍රදර්ශනයෙන් හැම කැම්පස් ශිෂ්‍යයෙක්ගෙම ලේ රත් වුනා. වහාම කැම්පස් නිවාඩු දුන්නා. විප්ලවය පටන්ගත්තා.

බ්‍රිතාන්‍ය ආණ්ඩුකාරයාගේ ගෙදරට පැනපු සහෝදරවරු “අධිරාජ්‍යවාදීන් රටෙන් පළවාහරිව්” කිය කිය හතරවටේට වෙඩි තිබ්බා. ආණ්ඩුකාරයාගේ බිරිඳගේ රත්‍රං බඩු බ්ලැක් මාර්කට් එකේ විකුණලා හොයාගත්ත සල්ලි වලින් තමයි තුවක්කු අරගත්තෙ. ආණ්ඩුකාරයාගේ දුව, සහෝදරවරු හතරදෙනෙක් අතින් දූෂණය වුනා. දූෂණය කළා. ඒක නවත්තන්න උත්සාහ කරපු විජේට සහෝදරු වෙඩි තිබ්බෙ “විප්ලවය පාවා දෙන්න එපා” කියමිනුයි.

මම විප්ලවේට සම්බන්ද නොවුනෙ මම හිටියෙ පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාලයක නිසා. ඒ දවස්වල අපේ විභාගෙ. විභාගෙත් එක්ක විප්ලවේ එකට කරන්න අමාරුයි. කොහොමහරි මට ෆ්‍රස්ට් ක්ලාස් එකකට ඕනෙ GPA එක තිබුනා.

ඔන්න ආයෙමත් අත් පටලගෙන.

“කොහෙද යන්නෙ?”
“ඇයි? තමුසෙට මොකටද එක?”
“පේන්නෙ නැද්ද බෝර්ඩ් එක? මේක ලවර්ස් හයි වේ එක”

“යකෝ මාර වැඩක්නෙ”
“තරහ ගන්න එපා විජේ. ඔන්න ඕක ගෙවල අපි යමු”

මම ටිකට් එකට 2500ක් ගෙවල ආයෙමත් ඇගේ අත පටලගත්තා.

Nothing Else Matters: Metallica #පර්යේෂණසටහනක්

රොක් සංගීතය පිළිබඳව නම් මා එපමණ දන්නේ නැහැ. මා ලියන්නෙක් මිසක්, සංගීත විශේෂඥයෙක් නොවෙයි. (මං රාජ කුමාරයෙක් නෙවෙයි. ගමේ කොල්ලෙක්!) නමුත් මීට මාස කිහිපයකට අහම්බෙන් අහන්න ලැබුන මේ ගීතය මා කොපමණ වෙනස් මානයකට ගෙන ගියාද නම්, මා බොහෝ විට වියවුල් වූ විට නැවත නැවත මේ ගීතයට සවන් දීමට පුරුදු වුණා. වාර්තාව පැය තුනක් – කාමරය තුළ – එක දිගට!

ගීත රසවිඳීමට සංගීතය පිළිබඳව එපමණ දැනුමැත්තෙක් විය යුතු නොවීම ම, සංගීතය නම් කලාවේ සර්වකාලීනත්වය ආරක්ෂා කරනවා. ආදරය පිළිබඳ ශ්‍රී ලංකාවේ සංස්කෘතික රටා පිළිබඳ කතිකා කරන්නට මේ ගීතය තරම් සුදුසු අන් කිසිවක් නැහැ. පහත උත්සාහය ගීතය එසේම වදනින් වදන පරිවර්තනය කිරීම ප්‍රයත්නයක් නොවේ. නමුත් ගීතයේ අර්ථය සිංහලට නැගීටම ගත් අසාර්ථක උත්සාහයක්. ඕනෑ වුනේ ගීතය නැවත වරක් බෙදාහරින්නට. රස විඳින්නට සලස්වන්නට. ඉතින්, සවන් දෙනු මැන.

So close no matter how far කොතෙක් අප දුරස් වූවද
Couldn’t be much more from the heart හදවතේ සිට දුරක් නැත
Forever trust in who we are අප පිළිබඳ අප විශ්වාස තබනා කල
And nothing else matters අන් කිසිවක් ගැන වගක් කුමටද?
Never opened myself this way මෙලෙස මා හද විවර කර නොමැත
Life is ours, we live it our way ජීවිතය ජීවත් විය යුතු ය. එය අපගේම අරුතිනි.
All these words I don’t just say එ බව අමුතුවෙන් පැවසිය යුතු නොවූවද…
And nothing else matters අන් කිසිවක් ගැන වගක් කුමටද?
Every day for us something new දිනෙන් දින අපි අලුත් වෙමු නොවෙ ද?
Open mind for a different view දෙනෙත් විවර කරනා කල වෙනස් දැක්මට…
And nothing else matters අන් කිසිවක් ගැන වගක් කුමටද?
Never cared for what they do කුමක් කළද අනෙකා මට කුමකට ද?
Never cared for what they know අනෙකා දන්නා දෙයින් මට මොකට ද?
But I know නමුදු දනිමි මම යමක් නිසැකව…
එය නම්…
So close no matter how far කොතෙක් අප දුරස් වූවද
Couldn’t be much more from the heart හදවතේ සිට දුරක් නැත
Forever trust in who we are අප පිළිබඳ අප විශ්වාස තබනා කල
And nothing else matters අන් කිසිවක් ගැන වගක් කුමටද?

උසස් පෙළ කරන්නේ මෙහෙමයි #දීර්ඝසටහනක්

පළවෙනි කාරණේ, ජීවිතය විඳින ගමන් උසස් පෙළ කරන්න බෑ. උසස් පෙළ කරන කාලෙ ජීවිතයක් නෑ. තිබිය යුත්තේ උසස් පෙළ විතරයි.

Continue reading “උසස් පෙළ කරන්නේ මෙහෙමයි #දීර්ඝසටහනක්”

අන්තර්ජාලය(ට) අලුතෙන් ලියමුද?

පසුගිය අවුරුදු කිහිපය තුළ සිංහල බ්ලොග් අවකාශය ප්‍රමාණාත්මක වර්ධනයක් ලබාගෙන තියෙනවා. ඒත් ගුණාත්මක වර්ධනයක් ලබාගෙන ඇත්ද විමසීමයි නියම ප්‍රශ්නය. සිංහල බ්ලොග්කරුවන්ගේ සංසදයේ බ්ලොග් කියවනය අනුව එහි අන්තර්ගතවන්නේ බ්ලොග් අඩවි 591ක් පමණයි. එහි තේරුම පසුගිය මාස 3 ඇතුළත් නිසි පරිදි යාවත්කාලීන වී ඇත්තේ මේ බ්ලොග් අඩවි පමණක් ද? එහෙම නැතිනම් යාවත්කාලීන වන අනෙකුත් බ්ලොග් අඩවි හසුකරගැනීමට තරම් සිංහල බ්ලොග්කරුවන්ගේ සංසදය ක්‍රියාත්මක වී නැති ද? කෙසේනමුත් ලාංකීය සිතුවිලි බ්ලොග් කියවනයේ සඳහන් හැටියට බ්ලොග් අඩවි ප්‍රමාණය 2548ක්.

සිංහල බ්ලොග් අඩවි පිළිබඳ පෙළඹවීමක් ඇති කිරීමට සමත් වූ ඉසව්වක් වූයේ පළමු සිංහල බ්ලොග් මැරතන් ඉසව්ව. ඉන් අනතුරුව පැවැත්වූ බ්ලොග් සම්බන්ධ ඉසව් හරහා බ්ලොග් වෙත ගුණාත්මක බලපෑමක් කරන්න හැකිවූවාදැයි සැකයි. බ්ලොග් ලියනවාට වඩා බොහෝ දෙනා කරේ අඥ්‍යාත හෝ අන්වර්ථ නාම වලින් පෙනී සිටි දෙනා හඹායෑම. මේ නිසා බොහෝ ආකර්ශනීය අන්තර්ගතයන්ගෙන් යුතු බ්ලොග් අඩවි බිඳ වැටුනා. අවසානයේ ඉතිරිවූයේ අන්වර්ථනාම පිටුපස සිටිමින් එකිනෙකාගේ පුද්ගලික හෝ ලිංගික ජීවිතය විවරණය කරන බ්ලොග්.

වඩා වැදගත්වන්නේ කුමක්ද?
බ්ලොග් අඩවියක භාෂාව පිළිබඳව නීති පැනවීමේ කිසිදු අයිතියක් බාහිර පාඨකයන් සතුව නැහැ. නමුත් වියරණ කෙසේවෙතත් ලියන දෑ සරලව කෙටියෙන් පවසනවානම් තමයි වඩා හොඳ. අන්තර්ජාලයේ පිටු අතර සාමාන්‍ය පරිශීලකයෙක් මාරු වන වේගය සලකා බලන විට බොහෝ වේලා එක් පිටුවක රැඳී සිටිමට කිසිවකු කැමැත්තක් දක්වන්නේ නැහැ.

එමෙන්ම තම සත්‍ය නමින් බ්ලොග් නොලියනා කිසිවෙක් වේද, ඔවුන්ටද සමව සැලකිය යුතුයි. වඩා වැදගත්වන්නේ පුද්ගලයා නොව සංකල්පය යි. [SPOILER ALERT] James McTeigue විසින් අධ්‍යක්ෂණය කෙරුනු V for Vendetta චිත්‍රපටියේ මෙසේ සඳහන්.

…We are told to remember the idea, not the man, because a man can fail. He can be caught, he can be killed and forgotten, but 400 years later, an idea can still change the world. I’ve witnessed first hand the power of ideas, I’ve seen people kill in the name of them, and die defending them… but you cannot kiss an idea, cannot touch it, or hold it… ideas do not bleed, they do not feel pain, they do not love… And it is not an idea that I miss…

…Beneath this mask there is more than flesh. Beneath this mask there is an idea, Mr. Creedy, and ideas are bulletproof. …

මෙහි සරල අදහස නම් අදහස් මරණයට පත්කළ නොහැකි බව යි. වඩා වැදගත්වන්නේ පුද්ගලයා නොවෙයි. අදහස්. එමෙන්ම තමාගේ බ්ලොග් අඩවිය අදහස්වලට විවෘත විය යුතු යි. මේ අදහස් විවෘත මනසකින් කියැවීමට තරම් පුද්ගල ප්‍රතිරූපයක් ලියන්නෙක් සතු විය යුතු යි.

ඊළඟ කාරණය, ලිවීමට නම් කියවිය යුතු යි. කියවිය යුත්තේ බ්ලොග් පමණක් නොවෙයි. ඕනෑම දෙයක්. වඩා හොඳින් කියවන්නෙකුට වඩා හොඳින් ලිවිය හැකියි. යමක් සාරාංශ ලෙස හෝ පැහැදිලි කරමින් පාඨකයා සිත් ඇදගන්නා ලෙස ලිවීමට පුරුද්දක් එයින් ලැබෙනවා ඇති.

බ්ලොග් අඩවි තුළ සිංහල භාෂා භාවිතය සම්බන්ධයෙන් කියවිය යුතුම (හෝ ආශ්‍රය කළ යුතු?) බ්ලොග් අඩවි කිහිපයක් කියන්නම්. ඒවා නම් ආනන්දවර්ධනගේ ලිපි සහ නාමල් උඩලමත්තගේ ලිපි. මීට අමතරව භාෂා භාවිතය පිළිබඳ කියවිය යුතු බ්ලොග් තිබේනම් ප්‍රතිචාර වල දැක්වීමයි වඩා හොඳ. 🙂 අන්තර්ජාලයේ පළ වී ඇති සමර විජේසිංහගේ කෙටිකතා හරිම ලස්සනයි.

කකුළුවා අනෙක් අයට කෙලින් යන්න කියාපානවා වගේ මගේ සටහනත් තරමක් දිග යි. ඇත්තටම උවමනාව තිබුනේ අලුත් සිංහල බ්ලොග් මැරතන් එකකට කතාවක් ඇතිකරන්න. ඉතින් අලුත් සිංහල බ්ලොග් මැරතන් එකකට කාලය හරියාගෙන එනවා නේද?

මෙතැන් සිට තව සුළු මොහොතක් ගිය පසු.

මෙම සටහන ඩේටාබේස් එකේ ගැටලුවක් නිසා අතුරුදහන් වුනා. වේලාවට බැකප් එකක් ළඟ නොතබාගැනීම නිසා ලැබී තිබුණු ප්‍රතිචාරත් අතුරුදහන්. ඒ පිළිබඳව සමාව ඉල්ලා සිටිනවා.

ආයුබෝවන්. මගේ ජාතියේ අය එහෙමයි ඕනෑම කතාවක් පටන් ගන්නේ. ඒකෙ තේරුම ආයුෂ බොහෝ වේවා කියලයි.

එක්සත් ඇමරිකා ජනපදයේ විශ්ව විද්‍යාලයක සම්මන්ත්‍රණයක් අමතන තවමත් අවුරුදු පහළොවක් නැති මේ පොඩි දරුවා ශ්‍රී ලාංකිකයෙක්. නමින් ඇන්ඩෘ ස්වස්තික ලියනගේ. අපි ඔහුගේ කතාවට සවන් දෙමු.

පොඩි කාලෙ ඉඳල මට ප්‍රශ්නයක් තිබුනා. මගේ අම්මා තාත්තා සහ මම, ඔබගෙන් බොහෝ වෙනස්. මට එය මුලින්ම තේරුණේ හමේ පැහැයෙන්. මාත් එක්ක එකම පාසලේ ඉගෙනගත් ළමයින්ගේ දෙමව්පියන් එක්ක සසඳනකොට මගේ දෙමව්පියන් ඉංග්‍රීසි කතා කරන විදිහ හරි අමුතුයි. ඉතින් මම දවසක් අම්මගෙන් ඇහුවා…

“ඇත්තටම අපි කවුද?”

අම්මා මට හිනාවෙලා සෑහෙන්න දිග කතාවක් කිව්වා. ඒක ඇත්තටම පුදුම එළවන සුළු කතාවක්. දිග ගමනක්.

මම පැවත එන්නෙ ශ්‍රී ලාංකිකයන්ගෙන්. ශ්‍රී ලංකාව නමැති රට ඇත්තටම පිහිටලා තියෙන්නේ ඉන්දියන් සාගරයේ. ඉන්දියාවට පහළින්. අම්මා මට ලෝක සිතියමක් අරගෙන පෙන්නුවා. අද ශ්‍රී ලංකාව මහජන චීන සමූහාණ්ඩුවට අයිති දූපතක්. කලින් ජීවත් වු මිනිසුන්ට ගරු කිරීමක් වශයෙන් තවමත් මේ දූපතට කියන්නේ ශ්‍රී ලංකාව කියලා.

ශ්‍රී ලංකාව අද මිනිසුන්ට ජීවත් වීමට නුසුදුසු රටක් වශයෙක් එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය තීරණය කරලා අවසන්. ඇත්තටම මගේ සීයලාගේ කාලයේ තිබුන සරුපස දැන් හොයාගන්නට නැහැ. ඉස්සර ඒ රටේ මිනිස්සුන්ට වගා කරන්න සහනාධාර වශයෙන් අඩුමිලට ලබාදුන් පොහොර වල තිබුන කැඩ්මියම් ආදී බැර ලෝහ පසේ තැන්පත් වෙලා පස දූෂණය වුනායින් පස්සේ නැවත වගා කටයුතු කරන්න අපහසු වුනා වගේම, පානීය ජලයත් දූෂිත වුනා. බොහෝ අහිංසක මිනිසුන් ප්‍රමාණයක් වකුගඩු රෝග වලට ලක් වුනා. මීට අමතරව නිසි ප්‍රමිතියෙන් තොර කර්මාන්තශාලා නිසාද බොහෝ පිරිසකට නොමිලේ හිමිවුන පානීය ජලය උල්පත් දූෂිත වුනා.

මේ සියල්ල සිදුවෙන අතරේ රටේ විවිධ වූ ආගමික කල්ලි ඇතිවුනා. පල්ලි වලට ගල් ගැහුවා, බෝ ගස් කැපුවා… තමන්ගේ අනිකා සැක කිරීම නිසා බොහෝ දෙනා එකිනෙකාගෙන් දුරස් වුනා. මගේ අම්මා සිංහල නිසා සහ තාත්තා දෙමළ නිසා එයාලාට නොයෙකුත් ප්‍රශ්න වලට මුහුනදෙන්න සිදුවුනා. අන්තිමේ ඔවුන් දෙදෙනා තීරණය කරේ ඇමරිකාවට එන්න. මම සිංහලද, දෙමළද කියලා මම තවම තීරණය කරලා නැහැ.

ශ්‍රී ලංකාව ඇත්තටම ලස්සන රටක්. මගේ අම්මා ළඟ තවමත් එහි පින්තූර තියෙනවා. සුන්දර මුහුදු වෙරළක් සහ රට මැද කඳුකරය අතිශයින්ම දර්ශනීයයි. ඒත් මෑතකදි ලබාගත් ඡායාරූප නම් අතිශයින්ම බිය උපදවන සුළුයි. රතු වූ පස් කඳු, දුමින් පිරුණ වළාකුළු මීට වසර කිහිපයකට පෙර තිබූ  ලංකා භූමිය පිළිබඳව සාධක කිසිවක් ඉතිරි කර නැහැ.

ඒ මගේ කතාව. මම ශ්‍රී ලාංකිකයින්ගෙන් පැවත ඒම පිළිබඳව මම සෑහෙන්න සතුටුවෙනවා. නමුත් මට කවදාවත් මගේ මව්රට දකින්නට ලැබෙන්නේ නම් නැහැ. ඉතින් මගේ කතාව මෙහින් අවසාන කරන්නම්. මේ පිළිබඳ නිගමන වලට එළඹීම ඔබට බාරයි.

ආයුබෝවන්. ආයුෂ බොහෝ වේවා ඔබට.

ප.ලි: පහත වීඩියෝව බලන්න. හදිස්සියේවත් එක්කෙනෙක් අතින් මෙහි රිද්මය වෙනස් වුනානම්, හැමදේම අලුතෙන් කරන්න සිද්ධ වෙනවා. ඇත්තෙන්ම එහෙම කරන්නත් ඇති. ඒ වුනත් වැදගත්කම, තමන්ගේ අනිකා විශ්වාස කිරීම සහ තමන්ගේ කාර්යය අවබෝධ කරගෙන නිවැරදිව කිරීම. ඒකට අපි!

Manuscript Found in Accra

manuscript-found-in-accra

පාවුලෝ කොයියෝ කියන්නේ ලංකාවෙ පරිවර්තන කියවන්නන් අතර ජනප්‍රිය චරිතයක්. සන්තියාගෝ නම් සැරිසරන්නා (The Alchemist), මිනිත්තු එකොළහේ කතාව (Eleven Minutes), යක්ෂයා සහ ප්‍රයිම් මෙනෙවිය (Devil and miss Prime) සහ තවත් මෙකී නොකී පොත් රැසක් මෑත කාලයේ පොත් කියවන්නන් අතර හුවමාරු වුනා. මම පුද්ගලිකව කොයියෝගේ දේව කතා කියවන්න කැමති නැහැ. ඒත් මේ ළඟදි මහරගම සරසවියට ගිය වෙලාවක කොයියෝගේ අලුත් පොත, Manuscript Found in Accra මුනගැහුනා.

පොතේ මිල නිසා ගන්නවාද නැද්ද කියලා සෑහෙන්න හිතන්න වුනත් පිටු එකින් එක කියවද්දි පොත ළඟ තියාගන්න සෑහෙන්න ආශාවක් ඇතිවුනා. Manuscript Found in Accra පොතේ කවරය නම් ඇත්තටම ලස්සනයි. Gold Color ප්‍රින්ට් එකකුත් තියෙනවා.

මේක නවකතාවක් කියලා කියන්න නම් අමාරුයි. නවකතාවක ලක්ෂණ තිබුණත් වර්ගීකරණය කරන්න වෙන්නෙ ආගමික සහ උපදේශණාත්මක අන්තර්ගතයන් (content) ඇතුළත් පොතක් විදිහට. ලියවිල්ල ඇත්ත වශයෙන්ම අලංකාරයි. සිත් ඇදගන්නා සුළුයි. පාවුලෝ කොයියෝගෙ හැම පොතකම වගේ එන ජිවිතය පිළිබඳව කියවීම් එක තැනකට ගොනු කරලා කියලයි මට හිතුනේ. ඒ වගේම පොතේ තැන තැන සඳහන් වෙන අප බලාපොරොත්තු නොවන අමුත්තා, එහෙමත් නැතිනම් “මරණය” මට නම් ඉඟිකරේ කොයියෝ මෑතක ඉඳලා තමන්ගෙ මරණය බලාපොරොත්තුවෙන් ජීවත් වෙනවා කියලා.

පොත වැඩිය ලොකු නැහැ. කතාවක්ම වාගේ නොවුනත් කියවාගෙන යන්න පුලුවනි. ඒ වගේම සංකීර්ණ ඉංග්‍රීසියකුත් නැහැ. (මේක පෘතුග්‍රීසි භාෂාවෙන් ඉංග්‍රීසියට පරිවර්තනය කෙරුන පොතක්) ඉතින් මේ පොත මඟඅරින්න එපා. සමහර විට ජීවිතය පිළිබඳව ඔබ හිතන විදිහ වෙනස් වෙන්න පුලුවනි. මටනම් කලින් කොයියෝ කියවා තිබුන ආකාරයට අලුත් යමක් දැනුන අවස්ථා අවමයි. නොදැනුනා නෙවෙයි. ඒත් අවමයි. වඩාම වැදගත් දේ ලියලා තියෙන ශෛලිය. ඒක ගැන නම් ඉතින් ලකුණු සීයෙන් සීයක් දෙන්න පුලුවනි. මැණික් කැටයක් ඔප දමන්නෙක් ආලෝකයට මැණික් කැටය නිරාවරණය කරලා හරව හරව බලන්නා වගේ අපි දන්න ජීවිත අත්දැකීමක්, ජීවිත අවබෝධයක් වඩාත් ඔපමට්ටම් කරල ඒ පිළිබඳ ආලෝකයක් අපට ලබාදෙන්න මේ පොත සමත්.

කෙටි සටහන නිමා කරන්නේ, උපුටා ගැනීමකින්. 🙂

Without solitude, Love will not stay long by your side.

Because Love needs to rest, so that it can journey through the heavens and reveal itself in other forms.

Without solitude, no plant or animal can survive, no soil can remain productive, no child can learn about life, no artist can create, no work can grow and be transformed.

Solitude is not the absent of Love, but its complement.

Solitude is not the absence of company, but the moment our soul is free to speak to us and help us decide what to do with our life.

Therefore, blessed are those who do not fear solitude, who are not afraid of their own company, who are not always desperately looking for something to do, something to amuse themselves with, something to judge.

If you are never alone, you cannot know yourself.

කවියක් යැයි සැලකිය හැකි යමක්.

බිඳී යන සිහින මත
යලි ගලපා තබා ප්‍රේමය
මල් මාවතක් ලෙසින් සකසා
කරයි ඒ මත සක්මන්,
ඔබ.

සිනිඳු දෙපා මල් නොතලා
විරාගී දෙනෙත් විකසිත කර
බොළඳ වදන් තෙපලා
ආරාධනා කරයි මා වෙත,
ඔබ.

සයුර මැද සිර කුටිය තුළ
මල් වැසි වැටෙනමුත් වට
බැමි බිඳ දැමිය නොහැකි නම්
කරමි නම් කෙසේ ප්‍රේමය,
මම.

ප.ලි: මේක ෆේස්බුක් එකේ ලියපු කවියක්. අලුත් දේවල් එකතු වෙනකොට යට යන නිසා; ලියවිල්ල සුරක්ෂිත කරගන්නයි බ්ලොග් එකට Copy Paste කරේ. විභාගය අත ළඟ. අත පොත ළඟ. 🙂