Categories
Uncategorized

මෙතැන් සිට තව සුළු මොහොතක් ගිය පසු.

මෙම සටහන ඩේටාබේස් එකේ ගැටලුවක් නිසා අතුරුදහන් වුනා. වේලාවට බැකප් එකක් ළඟ නොතබාගැනීම නිසා ලැබී තිබුණු ප්‍රතිචාරත් අතුරුදහන්. ඒ පිළිබඳව සමාව ඉල්ලා සිටිනවා.

ආයුබෝවන්. මගේ ජාතියේ අය එහෙමයි ඕනෑම කතාවක් පටන් ගන්නේ. ඒකෙ තේරුම ආයුෂ බොහෝ වේවා කියලයි.

එක්සත් ඇමරිකා ජනපදයේ විශ්ව විද්‍යාලයක සම්මන්ත්‍රණයක් අමතන තවමත් අවුරුදු පහළොවක් නැති මේ පොඩි දරුවා ශ්‍රී ලාංකිකයෙක්. නමින් ඇන්ඩෘ ස්වස්තික ලියනගේ. අපි ඔහුගේ කතාවට සවන් දෙමු.

පොඩි කාලෙ ඉඳල මට ප්‍රශ්නයක් තිබුනා. මගේ අම්මා තාත්තා සහ මම, ඔබගෙන් බොහෝ වෙනස්. මට එය මුලින්ම තේරුණේ හමේ පැහැයෙන්. මාත් එක්ක එකම පාසලේ ඉගෙනගත් ළමයින්ගේ දෙමව්පියන් එක්ක සසඳනකොට මගේ දෙමව්පියන් ඉංග්‍රීසි කතා කරන විදිහ හරි අමුතුයි. ඉතින් මම දවසක් අම්මගෙන් ඇහුවා…

“ඇත්තටම අපි කවුද?”

අම්මා මට හිනාවෙලා සෑහෙන්න දිග කතාවක් කිව්වා. ඒක ඇත්තටම පුදුම එළවන සුළු කතාවක්. දිග ගමනක්.

මම පැවත එන්නෙ ශ්‍රී ලාංකිකයන්ගෙන්. ශ්‍රී ලංකාව නමැති රට ඇත්තටම පිහිටලා තියෙන්නේ ඉන්දියන් සාගරයේ. ඉන්දියාවට පහළින්. අම්මා මට ලෝක සිතියමක් අරගෙන පෙන්නුවා. අද ශ්‍රී ලංකාව මහජන චීන සමූහාණ්ඩුවට අයිති දූපතක්. කලින් ජීවත් වු මිනිසුන්ට ගරු කිරීමක් වශයෙන් තවමත් මේ දූපතට කියන්නේ ශ්‍රී ලංකාව කියලා.

ශ්‍රී ලංකාව අද මිනිසුන්ට ජීවත් වීමට නුසුදුසු රටක් වශයෙක් එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය තීරණය කරලා අවසන්. ඇත්තටම මගේ සීයලාගේ කාලයේ තිබුන සරුපස දැන් හොයාගන්නට නැහැ. ඉස්සර ඒ රටේ මිනිස්සුන්ට වගා කරන්න සහනාධාර වශයෙන් අඩුමිලට ලබාදුන් පොහොර වල තිබුන කැඩ්මියම් ආදී බැර ලෝහ පසේ තැන්පත් වෙලා පස දූෂණය වුනායින් පස්සේ නැවත වගා කටයුතු කරන්න අපහසු වුනා වගේම, පානීය ජලයත් දූෂිත වුනා. බොහෝ අහිංසක මිනිසුන් ප්‍රමාණයක් වකුගඩු රෝග වලට ලක් වුනා. මීට අමතරව නිසි ප්‍රමිතියෙන් තොර කර්මාන්තශාලා නිසාද බොහෝ පිරිසකට නොමිලේ හිමිවුන පානීය ජලය උල්පත් දූෂිත වුනා.

මේ සියල්ල සිදුවෙන අතරේ රටේ විවිධ වූ ආගමික කල්ලි ඇතිවුනා. පල්ලි වලට ගල් ගැහුවා, බෝ ගස් කැපුවා… තමන්ගේ අනිකා සැක කිරීම නිසා බොහෝ දෙනා එකිනෙකාගෙන් දුරස් වුනා. මගේ අම්මා සිංහල නිසා සහ තාත්තා දෙමළ නිසා එයාලාට නොයෙකුත් ප්‍රශ්න වලට මුහුනදෙන්න සිදුවුනා. අන්තිමේ ඔවුන් දෙදෙනා තීරණය කරේ ඇමරිකාවට එන්න. මම සිංහලද, දෙමළද කියලා මම තවම තීරණය කරලා නැහැ.

ශ්‍රී ලංකාව ඇත්තටම ලස්සන රටක්. මගේ අම්මා ළඟ තවමත් එහි පින්තූර තියෙනවා. සුන්දර මුහුදු වෙරළක් සහ රට මැද කඳුකරය අතිශයින්ම දර්ශනීයයි. ඒත් මෑතකදි ලබාගත් ඡායාරූප නම් අතිශයින්ම බිය උපදවන සුළුයි. රතු වූ පස් කඳු, දුමින් පිරුණ වළාකුළු මීට වසර කිහිපයකට පෙර තිබූ  ලංකා භූමිය පිළිබඳව සාධක කිසිවක් ඉතිරි කර නැහැ.

ඒ මගේ කතාව. මම ශ්‍රී ලාංකිකයින්ගෙන් පැවත ඒම පිළිබඳව මම සෑහෙන්න සතුටුවෙනවා. නමුත් මට කවදාවත් මගේ මව්රට දකින්නට ලැබෙන්නේ නම් නැහැ. ඉතින් මගේ කතාව මෙහින් අවසාන කරන්නම්. මේ පිළිබඳ නිගමන වලට එළඹීම ඔබට බාරයි.

ආයුබෝවන්. ආයුෂ බොහෝ වේවා ඔබට.

ප.ලි: පහත වීඩියෝව බලන්න. හදිස්සියේවත් එක්කෙනෙක් අතින් මෙහි රිද්මය වෙනස් වුනානම්, හැමදේම අලුතෙන් කරන්න සිද්ධ වෙනවා. ඇත්තෙන්ම එහෙම කරන්නත් ඇති. ඒ වුනත් වැදගත්කම, තමන්ගේ අනිකා විශ්වාස කිරීම සහ තමන්ගේ කාර්යය අවබෝධ කරගෙන නිවැරදිව කිරීම. ඒකට අපි!

[youtube=http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=Hz63M3v11nE][/youtube]

Categories
පොත්

Manuscript Found in Accra

manuscript-found-in-accra

පාවුලෝ කොයියෝ කියන්නේ ලංකාවෙ පරිවර්තන කියවන්නන් අතර ජනප්‍රිය චරිතයක්. සන්තියාගෝ නම් සැරිසරන්නා (The Alchemist), මිනිත්තු එකොළහේ කතාව (Eleven Minutes), යක්ෂයා සහ ප්‍රයිම් මෙනෙවිය (Devil and miss Prime) සහ තවත් මෙකී නොකී පොත් රැසක් මෑත කාලයේ පොත් කියවන්නන් අතර හුවමාරු වුනා. මම පුද්ගලිකව කොයියෝගේ දේව කතා කියවන්න කැමති නැහැ. ඒත් මේ ළඟදි මහරගම සරසවියට ගිය වෙලාවක කොයියෝගේ අලුත් පොත, Manuscript Found in Accra මුනගැහුනා.

පොතේ මිල නිසා ගන්නවාද නැද්ද කියලා සෑහෙන්න හිතන්න වුනත් පිටු එකින් එක කියවද්දි පොත ළඟ තියාගන්න සෑහෙන්න ආශාවක් ඇතිවුනා. Manuscript Found in Accra පොතේ කවරය නම් ඇත්තටම ලස්සනයි. Gold Color ප්‍රින්ට් එකකුත් තියෙනවා.

මේක නවකතාවක් කියලා කියන්න නම් අමාරුයි. නවකතාවක ලක්ෂණ තිබුණත් වර්ගීකරණය කරන්න වෙන්නෙ ආගමික සහ උපදේශණාත්මක අන්තර්ගතයන් (content) ඇතුළත් පොතක් විදිහට. ලියවිල්ල ඇත්ත වශයෙන්ම අලංකාරයි. සිත් ඇදගන්නා සුළුයි. පාවුලෝ කොයියෝගෙ හැම පොතකම වගේ එන ජිවිතය පිළිබඳව කියවීම් එක තැනකට ගොනු කරලා කියලයි මට හිතුනේ. ඒ වගේම පොතේ තැන තැන සඳහන් වෙන අප බලාපොරොත්තු නොවන අමුත්තා, එහෙමත් නැතිනම් “මරණය” මට නම් ඉඟිකරේ කොයියෝ මෑතක ඉඳලා තමන්ගෙ මරණය බලාපොරොත්තුවෙන් ජීවත් වෙනවා කියලා.

පොත වැඩිය ලොකු නැහැ. කතාවක්ම වාගේ නොවුනත් කියවාගෙන යන්න පුලුවනි. ඒ වගේම සංකීර්ණ ඉංග්‍රීසියකුත් නැහැ. (මේක පෘතුග්‍රීසි භාෂාවෙන් ඉංග්‍රීසියට පරිවර්තනය කෙරුන පොතක්) ඉතින් මේ පොත මඟඅරින්න එපා. සමහර විට ජීවිතය පිළිබඳව ඔබ හිතන විදිහ වෙනස් වෙන්න පුලුවනි. මටනම් කලින් කොයියෝ කියවා තිබුන ආකාරයට අලුත් යමක් දැනුන අවස්ථා අවමයි. නොදැනුනා නෙවෙයි. ඒත් අවමයි. වඩාම වැදගත් දේ ලියලා තියෙන ශෛලිය. ඒක ගැන නම් ඉතින් ලකුණු සීයෙන් සීයක් දෙන්න පුලුවනි. මැණික් කැටයක් ඔප දමන්නෙක් ආලෝකයට මැණික් කැටය නිරාවරණය කරලා හරව හරව බලන්නා වගේ අපි දන්න ජීවිත අත්දැකීමක්, ජීවිත අවබෝධයක් වඩාත් ඔපමට්ටම් කරල ඒ පිළිබඳ ආලෝකයක් අපට ලබාදෙන්න මේ පොත සමත්.

කෙටි සටහන නිමා කරන්නේ, උපුටා ගැනීමකින්. 🙂

Without solitude, Love will not stay long by your side.

Because Love needs to rest, so that it can journey through the heavens and reveal itself in other forms.

Without solitude, no plant or animal can survive, no soil can remain productive, no child can learn about life, no artist can create, no work can grow and be transformed.

Solitude is not the absent of Love, but its complement.

Solitude is not the absence of company, but the moment our soul is free to speak to us and help us decide what to do with our life.

Therefore, blessed are those who do not fear solitude, who are not afraid of their own company, who are not always desperately looking for something to do, something to amuse themselves with, something to judge.

If you are never alone, you cannot know yourself.